‘Papa en mama’
Femke: Mijn pleegouders hebben me altijd verteld dat ik niet hun echte dochter was. Ze zeiden dan: ‘Jouw echte moeder kan nu niet voor je zorgen, maar je kunt altijd naar haar terug.’ Voor Femke was het simpel: ‘Ik heb een moeder die mij gebaard heeft en een papa en een mama’, zei ik vroeger altijd. 

Adoptie
Op haar tiende werd Femke geadopteerd door haar pleegouders. Als ik naar de dokter ging, werd ik altijd aangesproken met een andere achternaam dan die van mijn ouders. Ik snapte dat niet en wilde dezelfde achternaam. Mijn ouders hebben toen een naamsverandering aangevraagd. Aan mijn biologische vader hoefden ze niets te vragen: hij heeft me nooit erkend. En José heeft ingestemd. Op mijn tiende werd ik geadopteerd.

‘Ze is er eentje van de melkboer’
Het was heus niet altijd makkelijk. Zo lijkt Femke bijvoorbeeld totaal niet op haar pleegouders, omdat ze half Spaans is: Ik weet nog heel goed dat ik op mijn dertiende op Terschelling was met mijn ouders. Een vriendinnetje, dat met ons mee op vakantie was, had blond haar en blauwe ogen en ik ben klein en half Spaans. Mensen zeiden tegen Femke: ‘Wat gezellig, dat je met je vriendin mee op vakantie mag’ – denkend dat niet zíj, maar haar vriendin het kind van haar ouders was. Ik antwoordde dan: ‘Dat zijn míjn ouders’. En mijn moeder grapte dat ik ‘er eentje van de melkboer was’.

Vader
Ik heb mijn biologische vader vorig jaar voor het eerst opgezocht. Femke zocht in haar pubertijd altijd het randje op en wilde maar wat graag weten waar dát vandaan kwam: Als mijn ouders zeiden: ‘Dit mag je niet doen’, dan deed ik het wel. Het schijnt dat zoiets voor zeventig procent genetisch bepaald is, dus ik had een heleboel vragen voor mijn biologische vader. Maar hij wilde eigenlijk nooit met me afspreken. Tot vorig jaar.

‘Mannen vertrouwen’
Of ze het hem ooit kwalijk heeft genomen dat hij nooit de moeite heeft genomen om een rol te spelen in haar leven? Ja. Als je kinderen op de wereld zet, dan moet je daar zorg voor dragen. Omdat mijn vader mij en mijn oudste broertje nooit heeft erkend, heb ik ook altijd veel moeite gehad om mannen te vertrouwen.

Contact
Femke ziet haar biologische ouders nu niet veel meer. Mijn biologische vader belt wel eens, en ik probeer José één of twee keer per jaar op te zoeken. Ik weet dat ze dat heel fijn vindt. Soms is het lastig, door medicatie is ze haar stem kwijtgeraakt, maar ik vind het fijn om contact met haar te hebben en haar te helpen. Ook haar twee broertjes – die beiden naar een ander pleeggezin zijn gegaan – spreekt ze nauwelijks: Het is maar goed dat we als kinderen gescheiden zijn, want we hebben alledrie ADHD. Geen enkel pleeggezin had ons samen willen hebben, grapt ze.

Pleegouder worden
Femke wil, door wat ze heeft meegemaakt, zelf waarschijnlijk ook pleegouder worden. Ik wil sowieso vier kinderen, en als me dat zelf niet lukt, wil ik adoptie- of pleegkinderen. Zo’n grote familie aan de keukentafel en een hond erbij: dat lijkt me geweldig.