Bol aan eierstokken
Eline had al eerder een miskraam gehad. Daarom besloot ze vroeg in haar zwangerschap naar de verloskundige te gaan. De baby was helemaal in orde, maar op de foto’s werd iets anders opmerkelijks geconstateerd: een grote bol die aan één van haar eierstokken vastzat.

Slapeloze nacht
Eline: “Ik schrok enorm. Het eerste waar je aan denkt, is toch eierstokkanker.” Na een slapeloze nacht kwam in het ziekenhuis het verlossende antwoord: het was geen tumor. De bol was een zogeheten Dermoïdcyste: een gezwel van weefsel, zoals haren en botten. Een mysterieus gezwel dat Eline waarschijnlijk al haar hele leven met zich meedroeg. Voor de wetenschap is het niet duidelijk hoe deze cystes precies ontstaan.

Drie weken wachten
Wat wél overduidelijk was, was dat de cyste verwijderd moest worden. De bol blokkeerde de weg om te gaan bevallen en vormde bovendien een gevaar voor de groei van de ongeboren baby. Eline moest wachten tot ze twaalf weken zwanger was voor ze geopereerd kon worden. Een operatie voor die tijd zou een te groot risico voor de baby zijn.

‘Snij alsjeblieft netjes’
Na drie weken wachten, was het moment van de operatie eindelijk aangebroken. “Ik ben van nature een nuchter persoon, maar de eierstokken zitten vlak naast de baarmoeder, dus het was ontzettend spannend voor mij. Ik weet niet precies hoe ze het technisch hebben aangepakt, maar ze moeten de baarmoeder een beetje opzij hebben geschoven. Anders kan je er niet bij.” Bij de ruggeprik smeekte Eline de artsen nog om als-je-blieft voorzichtig te zijn. “Ik kon alleen maar zeggen: snij alsjeblieft netjes. Je zoú maar uitschieten. Het is zo ontzettend dichtbij, en zo’n klein en kwetsbaar kindje.”

Hartje 
Toen Eline weer bijkwam uit de operatie, stond de gynaecoloog naast haar bed die haar meteen het hartje van haar kind liet horen. Pas toen kon Eline echt weer opgelucht ademhalen. En ook de rest van de zwangerschap verliep probleemloos. “De operatie ging via een keizersnee, die nog moest genezen tijdens de zwangerschap. Ik was soms wel bang dat de zwakke huid de druk niet aan zou kunnen, maar gelukkig werd ik niet heel dik tijdens de zwangerschap.” Na 39 weken zwangerschap beviel Eline op natuurlijke wijze. Haar dochtertje Amaia (links op de foto) is nu drie jaar oud.

Rasoptimist
En terugblikkend is Eline gelukkig een rasoptimist. Nu alles achter de rug is, ziet ze ook de voordelen van de ‘ongebruikelijke’ zwangerschap in. “We zijn ontzettend veel naar de gynaecoloog geweest in die tijd, dus hebben veel echo-foto’s. Ik denk dat er weinig ouders zijn die zoveel foto’s en video’s hebben van hun ongeboren baby.

Cyste
En de cyste? “Ja, het blijft een gek gevoel dat je je hele leven ongemerkt met zo’n gezwel in je lichaam hebt rondgelopen. Toen de cyste was verwijderd, hebben de artsen er een foto van gemaakt. Een bizarre ronde bol met aders en haartjes. Die foto staat op mijn telefoon, die stuur ik nog wel eens naar collega’s als ze me appen dat ze zitten te eten. Voor de grap natuurlijk.”

Lees ook
Zwangerschap van 37 weken is de ideale termijn voor tweeling