Een vreemd gesprek
U woont op het vasteland! Wat leuk!, zegt hij. De man lijkt me aardig en het is gezellig om een beetje aanspraak te hebben. Ik woon er al zestien jaar, in hetzelfde huis. Het staat inmiddels al vier jaar te koop maar het wil niet echt lukken met de verkoop. Crisis enzo. 

Huizencrisis
Ik kan me een beetje in zijn situatie verplaatsen. Mijn ouders hebben hun huis in Nederland ook al een aantal jaar te koop staan. Ik vertel hem de overeenkomst. De prijs van mijn huis is ongeveer gehalveerd, antwoordt hij. Er staan er nog een aantal te koop in de buurt. Het helpt ook niet dat bij vier van de zes huizen in de straat iemand is neergeschoten. Oh. Toch niet helemaal vergelijkbaar met het huis van mijn ouders. Even denk ik dat ik het verkeerd verstaan heb, want de motor van de boot waarop we ons bevinden is een beetje luid. Bovendien vertelt hij het op dezelfde toon waarop je een halfje brood besteld bij de bakker. Maar hij heeft het echt gezegd.

Voor slechts 500 dollar
Ik vraag hem of het met drugs te maken kan hebben, want helaas is daar in Honduras veel criminaliteit aan gerelateerd.
Vermoedelijk bij één geval wel, maar je kunt ook heel makkelijk iemand inhuren om iemand te vermoorden als je ‘gewoon’ van iemand af wil. De meesten zullen er dan toch vanuit gaan dat het met drugs te maken heeft gehad. Vervelende buren, iemand van wie je nog geld tegoed hebt, noem maar op. Het is heel makkelijk en het kost je maar 500 US Dollars. De Amerikaan verblikt of verbloost nog steeds niet, terwijl mijn mond inmiddels open is gevallen, letterlijk. Ik kijk om me heen of iemand anders dit hoort, maar niemand besteedt aandacht aan ons.

Weinig politie onderzoek
Ik dubbelcheck toch nog even of ik het goed versta. Voor 500 dollar kun je iemand laten vermoorden?
De man legt uit. Kijk, toen mijn buurman werd vermoord vond ik dat jammer. We hadden elkaars sleutel en zorgden voor de post als de ander in het buitenland was. Het was wel een aardige kerel. Toen hij doodgeschoten werd in zijn huis, ben ik zelf met de politie gaan praten omdat ik nooit ondervraagd ben. Ik had makkelijk iets gezien kunnen hebben, als naaste buur. De rechercheur legde mij, duidelijk geïrriteerd, uit dat ze 45 minuten hebben om aan elk misdrijf te besteden. Dat is inclusief onderzoek van plaats delict, ondervragen van de betrokkenen én papierwerk. De meeste moordzaken blijven dus onopgelost. Redelijk veilige ‘business’ voor huurmoordenaars dus. De man gaat stoïcijns door met zijn verhaal. Terwijl we het toch hebben over zijn buurman die niet meer in leven is. Hij gaat nog even door.

Veiligheid
Tja, veiligheid… Je kunt je voorstellen dat de politie aan diefstallen en inbraken weinig doet. Bij mij werd een paar jaar geleden vier keer ingebroken in een paar maanden tijd. Elke keer wanneer ik weer een nieuwe televisie en computer had aangeschaft, was het binnen een paar weken weer gestolen. Ik wist op een gegeven moment wie ervoor verantwoordelijk was, maar de politie heeft gewoon de tijd niet om aan dat soort onderzoeken te besteden. Gelukkig wist ik wie erachter zat en is het nu voorbij. Hij wuift erbij met zijn hand, een gebaar waarmee hij suggereert dat het allemaal in het verleden ligt.

Heeft u…?
Ik bedenk me dat de politie zelden arrestaties verricht, want agenten laten zich hier voor weinig geld afkopen. Wat dat betreft heeft de Amerikaanse man geluk gehad. Of, wacht: Heeft hij..? 500 dollar..? Ik heb het hardop gevraagd voor ik er erg in heb.
Laten we het erop houden dat de inbraken zijn gestopt. Zegt hij, glimlachend.

Waargebeurd
Dit gesprek heeft echt plaatsgevonden. Uiteraard dacht ik dat de man een sterk verhaal aan het ophouden was, maar de mensen aan wie ik dit voorlegde, hier in Honduras, trekken dit verhaal totaal niet in twijfel. Ik hoop toch nog steeds dat zij, én de aardige Amerikaanse meneer, een beetje in de war zijn.