Anders
Ik groeide op in Maleisië, vertelt Ayub. Toen ik ongeveer een jaar of vijf-zes was, voelde ik dat ik anders was, maar ik wist niet precies wat er aan de hand was. Als klein kind denk je nog niet écht na over zulke onderwerpen, je weet nog helemaal niks van seksualiteit en dat soort dingen. Pas toen ik in de puberteit kwam, begon het diepere nadenken. Ik voelde me aangetrokken tot jongens, vroeg me af of ik misschien homoseksueel was. Maar ook toen duurde het nog even. Ik denk dat ik op mijn achttiende pas echt realiseerde wat er aan de hand was. Ik was geen homo, maar een transgender woman. 

Geheim
In eerste instantie heb ik het aan niemand verteld, vervolgt ze. Ik hield mijn geheim angstvallig bij me, terwijl mijn naaste omgeving allang door had dat ik anders was. Ik had een hoge stem, hield niet van voetbal en niet van vrouwen. Ik was letterlijk het tegenovergestelde van alle andere jongens in mijn omgeving. Toch wilde ik het niemand zeggen. Op internet verzamelde ik informatie. Pas na de middelbare school, toen ik op mijzelf woonde en een baan had, ging ik vrouwenkleren dragen en heb ik mijn borsten laten doen. Dat laatste is legaal in Maleisië, omdat het in principe onder borstvergroting valt. 

Dood
Het dragen van vrouwenkleding als man is verboden in het grotendeels islamitische Maleisië, en het duurde dan ook niet lang of Nisha werd opgepakt en drie maanden in een mannengevangenis gestopt. Ze werd geslagen, mishandeld en verkracht. Toen ik weer vrij was, wist ik niet meer wat ik moest doen. Ik wilde niet meer leven, maar kon mijn moeder – de enige die mij in de gevangenis was blijven opzoeken – dat verdriet niet aandoen. Maar ik kon geen kant op, had geen baan meer en dus geen geld. Daarom begon ik met werken in een nachtclub. Prostitutie is zo’n beetje de enige plek waar transgenders terecht kunnen, hoe intelligent je ook bent. Na een tijdje besloot ik dat het tijd was om voor mezelf op te komen. Vechten voor mezelf, voor mijn eigen rechten. 

Veilig
Dat voor zichzelf vechten groeide uit tot vechten voor alle transgenders in haar land. En daar ontving ze maandag dus een prijs voor. Ik voel me heel erg vereerd, zegt Ayub. Dit is mijn tweede bezoek aan Nederland, en als ik in Amsterdam loop, voelt het alsof ik eindelijk echt kan ademen. In Kuala Lumpur moet ik altijd oplettend zijn, maar hier voel ik voel me vrij, voel ik me veilig. Op de vraag wat haar grootste droom is, antwoordt ze: Op het gebied van transgenders in Maleisië, hoop ik dat het legaal wordt om te zijn, wie je bent. En ik geloof erin dat het gaat lukken, dat het alleen een kwestie is van tijd. Want als je iets maar graag genoeg wilt, dan lukt het je.