Zin in de sportdag?

Nou, ik niet echt. Ik zie er eerder tegenop, en dat was vroeger al zo. Op mijn basisschool vond de sportdag plaats in een kleine, benauwde hal. Eén keer in het jaar moesten we daar een hele ochtend rondjes rennen. Tijdens het rennen werden we begeleid door tromgeroffel van de tamboerijn, waar de gymjuf als een oude indiaan in een staccato ritme op sloeg. Met een knalrood hoofd probeerde ik het vol te houden. Ik had er zo’n grondige hekel aan. Ondertussen hoorde ik door het doffe tamboerijngeroffel heen de juf tegen me roepen: “Niet zo sloffen, Aki!”

Soms had ik geluk. Als het mooi weer was, mochten we buiten rennen. Dat kwam mij goed uit, want een deel van het parcours stond in een bebost gebied. Ongezien kon ik me daar achter een boom verschuilen, terwijl de rest braaf zijn rondjes liep. Mijn vriendinnen vonden het een gewaagde actie, maar ik nam het risico. Na afloop keek de gymjuf me verdacht lang aan toen ik haar mijn score vertelde. “Dertig rondjes? Ik heb jou helemaal niet zo vaak voorbij zien komen”, begon ze. Ondertussen schuifelde ik achterwaarts richting de kleedkamer, waar een grote zak drop me wachtte.

Tegenwoordig wordt er tijdens de sportdag niet alleen maar suf gerend.

En elk jaar hebben mijn kinderen er erg veel zin in. Ik herken werkelijk niks terug van mijn eigen slome gedoe. “Ah mam, vroeger was het leven gewoon zwaarder dan nu”, zei mijn jongste dochter op troostende toon tegen me. Alsof ik diep in de oudheid opgroeide als een krijger, die door de toendra tijgerde op zoek naar een handje graan.

Hoe modern ook, ik kan het niet opbrengen om me als coach aan te melden. Zal mijn rondjes-ren-trauma wel zijn dat opspeelt. Terwijl andere ouders hun taak als coach van het klassenteam uiterst serieus nemen. De fanatieke vader heeft er zelfs een gewoonte van gemaakt om ook op andere dagen in sportieve stretchkleding rond te lopen. Hij spreekt me op het schoolplein aan als hij in een strak pakje wijdbeens zijn kuitspieren staat op te rekken. “Gaan jullie nog op vakantie deze zomer?”, vraagt hij terloops. Ik weet niet wat het is, maar het voelt toch enigszins ongemakkelijk om dagelijkse dingen te bespreken met iemand die naast me hurkend oefeningen staat te doen.

Zijn bijnaam op school is dan ook Sportbilly en daar is hij zelf erg trots op. “De kinderen zijn dol op mij”, beweert hij zonder blikken of blozen. Hij ziet het als zijn missie om ‘zijn kleine medemens aan het bewegen te krijgen’.

Heel knap dat hij voor de lol een Elfstedentocht fietst, maar laat mij lekker rustig wandelen. Natuurlijk betrapte hij me toen ik met een ijsje de snackbar uitliep. Sportbilly, die aan het hardlopen was, minderde zijn vaart en riep: “Eén ijsje staat gelijk aan drie rondjes rennen. Huppetekee!”

De afgelopen sportdag was er weer een vol beweging en lol. Het liep wat uit zodat ik, toen ik mijn kinderen kwam halen, kon zien hoe ze zich vermaakten. Ik zag mijn dochters met rode konen van inspanning voetballen.

Ik liep verder om de klas van mijn zoon te zien. Groep zes, waarvan de meeste leerlingen al in de pre-puberteit zitten. Sportbilly stond de klas met gebalde vuisten op te jutten om nog een rondje te rennen op de atletiekbaan. “Hup jongens en meisjes!”, riep hij op een Bassie en Adriaan-achtig toontje. “Kom achter mij aan!”

En daar rende hij als eerste de baan op. Zelfverzekerd dacht hij dat de rest hem zou volgen. Helaas, zijn commando werd genegeerd en alle leerlingen bleven zitten. Sportbilly sprintte dapper door en had niet eens in de gaten dat hij de enige was. Gierend van het lachen hingen zijn pupillen in het gras. Ik had de neiging om te roepen: “Niet sjokken!” Maar ik hield me in.

Ah, wat had ik Sportbilly een boom gegund om zich achter te verschuilen.