Tijdens mijn vakantie zijn er van die onbenullige zaken die me bezighouden. Oh zo fijn. Behalve een krap broekje heb ik al twee gezinnen gespot die het afgelopen uur stonden te bekvechten over de afstand tussen de handdoeken. En is er nog de hamvraag: of de te ronde rechtopstaande borsten van de vrouw die schuin tegen over ons ligt, echt zijn of toch nep.

De zomervakantie is een goed moment om los te weken van de dagelijkse beslommeringen. School en werk, ik moet het loslaten. Ik doe krampachtig mijn ogen dicht, maar mijn gedachten dwalen toch af naar het afgelopen jaar.

Zo kwam mijn oudste dochter vlak voor de vakantie somber thuis. Ze moest huilen en vertelde dat haar vriendin Lulu ging verhuizen: Al heel snel. Na de zomervakantie komt ze niet meer terug.

Raar, want ik had haar ouders die dag nog gesproken. Ze hadden wel verhuisplannen, maar er was voor zover ik wist niets besloten.

Mijn dochter vertelde wat er in de klas was gebeurd. Lulu moest ‘s ochtends naar voren komen van de juf. Ze zei: Nou, vertel maar wat voor nieuws je hebt. Lulu begreep niet wat ze bedoelde. De juf maakte een ongeduldig gebaar van ‘vertel nou’ en zei toen zelf dat Lulu ging verhuizen: Je komt na de vakantie niet terug naar deze school.

Lulu trok bleek weg en staarde bedenkelijk voor zich uit, terwijl de juf verder ging met de les. Diezelfde middag moest Lulu een uurtje in de buurklas doorbrengen. Omdat de klas op de valreep nog een afscheidsfilmpje ging maken voor haar.

Vervolgens verscheen ook de conciërge in de klas met het officiële schoolshirt, dat ieder kind krijgt bij een afscheid. Hij zei: Ik geef je het shirt nu vast, anders vergeet ik het. Het ga je goed Lu!

Er was duidelijk iets verkeerd doorgegeven aan de juf. Het bleek dat de ouders enkel hadden gemeld dat ze serieus bezig waren met een huis. Maar van een definitieve verhuizing was geen sprake.

Oh, dwaal ik nu weer af? Ik kijk snel naar het vakantievriendje van mijn zoon. Hij lijkt op een klasgenoot van hem. Joep. Joep is supergrappig. Het zou me niet verbazen als hij later bekend wordt. Het enige puntje is dat Joep zijn tranen hoog heeft zitten. Als hij een som niet in één keer begrijpt of als iemand voor zijn gevoel te lang op de wc zit, knijpt hij al in zijn ooghoeken.

De meester heeft daar het afgelopen jaar een goed beloningssysteem voor bedacht. De deal was dat Joep alleen op vrijdag mocht huilen, indien nodig. Joeps lip begon vaak op woensdag al te trillen. Joep, je mag niet huilen, het is nog geen vrijdag! werd dan vanuit de klas geroepen.

Aan het einde van het schooljaar werd hij beloond met een daverend applaus: het was hem gelukt om veel minder te huilen. Alleen werd het gejuich hem teveel en barstte Joep weer in snikken uit: Bedankt jongens.

Poeh, lastig om in het moment te blijven. Joep, Lulu, laat het los, spreek ik mezelf toe terwijl ik terugdenk aan de laatste schooldag.

Die dag sprak de juf van mijn jongste dochter me aan. De kinderen hadden een vriendenboekje gemaakt als afscheidscadeau. Bij de vraag ‘wat ik zo leuk vind van de juf’ had mijn dochter geschreven: Dat ze altijd foto’s laat zien van haar poes.

Ik grinnik. Waarom lach je?, vraagt mijn man terwijl hij aan zijn broekje zit te sjorren.

Oh, om iets van school, antwoord ik nonchalant. School is ver weg, we zijn nu hier, roept hij terwijl hij naar de zee rent. Weet ik, zeg ik.

Daar gaat -ie. Tevreden in zijn minuscule broekje à la Dries Roelvink. Ik schiet weer in de lach.

(De namen genoemd in deze column zijn gefingeerd)

Journalist Aki Watano (42) is getrouwd en heeft drie kinderen (10, 9 en 7 jaar). Dagelijks staat Aki op het schoolplein en observeert wat er zich in die mini-maatschappij afspeelt.