Het begint al met de brief die de leerlingen meekrijgen voor de picknick. Elke keer weer moet ik grinniken bij het lezen: Neem alsjeblieft geen wijn of bier mee. En giet dat nou ook niet stiekem in thermoskannen. We hebben de ervaring dat het er niet leuker op wordt.

Dat is natuurlijk precies wat er afgelopen jaren gebeurde. Dan kwamen de thermoskannen met ‘thee’ tevoorschijn.

Aan het einde van de picknick krijgen de kinderen traditiegetrouw allemaal een ijsje. In dezelfde instructiebrief stond: de raketjes worden door de leraar uit de dozen uitgedeeld. Dat was anders dan een tijdje geleden. Toen stond er tijdens de picknick een schattig busje waar iedereen een ijsje kon halen. De man in het busje oogde gespannen toen hij al die leerlingen zag. Waarschijnlijk dacht hij: ‘leuk, zo’n school met allemaal vrolijke kinderen’. Gratis ijs! riep hij wervend.

Niet wetend dat dit het effect heeft van een veldslag zoals in de goeie oude film Braveheart. IJS? IJS! Alle kaasstengels en broodjes werden in de hoek gegooid en de schoolgangers renden massaal naar het kleine busje. Het duurde niet lang of de ijscokar werd angstaanjagend heen en weer geschud door de leerlingen van groep acht. Zelden heb ik iemand zo angstig zien kijken. De verkoper hield zijn ijsschepje voor zich als een schild, maar het mocht niet baten. Natuurlijk was de aardbeiensmaak meteen op en daardoor moest hij (en dat tegen alle driehonderd kinderen) dezelfde zin als een mantra herhalen: Aardbei is op. Ik heb alleen nog vanille.

Tijdens de afscheidspicknick gebeuren wel meer opmerkelijke dingen. Neem de vader die elk jaar stiekem alle hapjes naar binnen schrokt. Zelf denkt hij subtiel te opereren, maar dat valt tegen. Kruipend ging hij van kleedje naar kleedje als een hond op zoek naar eten. Zijn eigen vrouw moest hem aan zijn trui sjorren om hem te doen stoppen.

Dan zijn er ook nog single ouders die, door de brandende zon bevangen, avances maken. Een van de alleenstaande vaders doet me denken aan Hugo uit De poppenkraam, een kinderserie van vroeger. Hij heeft dezelfde appelrode wangetjes en kijkt iets te blij. Vorig jaar vond hij ‘bikini topjes’ wel een leuk gespreksonderwerp, vooral toen hij een single moeder trof: Het is een picknick Bert, geen Tinderafspraakje, merkte de nuchtere moeder op zonder hem aan te kijken.

Ja, de eindejaarspicknick blijft een dolle boel. Afgelopen keer ook weer.

Gelukkig zat er warempel echte koffie in de kannen en mijn worstenbroodjes waren wederom een hit. De ‘hond’ scharrelde vertrouwd rond op de kleedjes en de Tinderman zat weer met een moeder in een verhit gesprek. Aan het einde van de middag werd alles opgeruimd en aangeveegd.

De kinderen renden voor het laatst de klas in om vervolgens de school uit te lopen uit met een vuilniszak vol tekeningen en werkjes van de afgelopen maanden. Overal werd uitgebreid gedag gekust en ik hoorde mezelf ook terugzeggen: ik zal je missen.

Daar op het schoolplein besefte ik dat er weer een jaar voorbij was.

Mam, kom je. We gingen toch ijs halen?, vroeg mijn jongste dochter. Ik had ze inderdaad een ijsje beloofd, want het raketje telde niet echt mee. Ik knikte en zei: Zeker weten dat we ijs gaan halen. Aardbei. Veel bolletjes aardbei.

(De naam genoemd in de column is gefingeerd)

En ja, Aki gaat ook op vakantie. Dit is haar laatste column vóór de zomerstop. Vanaf woensdag 12 augustus is Aki wekelijks terug.

Journalist Aki Watano (42) is getrouwd en heeft drie kinderen (10, 9 en 7 jaar). Dagelijks staat Aki op het schoolplein en observeert wat er zich in die mini-maatschappij afspeelt.