Zo ook een grommende man die woest voorbij trapte. Hij wilde er langs en het ging hem niet snel genoeg. En nee, ik reed niet tegen het verkeer in.

Ik begrijp heus wel dat mensen zich ergeren aan zo’n grote fiets die het halve fietspad inpikt. Juist om confrontaties te voorkomen, hoor ik mezelf automatisch ‘sorry’ roepen als ik de hoek om sla of als ik ergens probeer te parkeren.

Nu is het zover: ik ga de bakfiets verkopen. De kinderen zijn groot genoeg om zelf te fietsen.

Drie kids groeiden op met dit ijzeren ros. Eerst met één kind, toen twee en daarna kwam er een Maxi-Cosi bij.

De bizarste ervaring had ik met een rijdende banaan. Jaren geleden reed er zo’n ligfiets in de vorm van een pisang recht op me af. Hij reed nota bene tegen het verkeer in met een gigantische snelheid. Ik viel om met bakfiets en al, en de banaan kwam ook tot stilstand. Gelukkig waren de kinderen ongedeerd, maar ik wilde de bestuurder wel vertellen dat hij zachter moest rijden. De banaanrijder weigerde zijn kap af te doen, dus het gesprek kwam niet echt op gang. Al snel gaf ik het op. Bij het weggaan mompelde ik ‘dat hij met zijn zonne-energie naar de maan kon fietsen’. Plop. Daar ging de kap af en hing de fietser uit zijn banaan. Hij wilde wel even duidelijk maken dat zijn supersonische ligfiets niet op zonne-energie werkte. Hij trapte mooi zelf.

Of ik zelf wel eens boos ben geweest tijdens mijn bakfietsavonturen? Toen ik zwanger was van de jongste dochter had ik erg last van mijn hormonen. Elke dag was er wel een moment waarop ik de sterke behoefte voelde om een pak melk tegen de muur te gooien. Zomaar. Uit het niets.

Voordat ik met de bakfiets op pad ging, sprak mijn geliefde me toe alsof ik een valse hond was: En je laat het, hè? Geen ruzie zoeken. Je weet niet wie je voor je hebt.

Ik hield me netjes tot die ene keer bij een stoplicht. Een keurig geklede dame stond naast me en zei opeens: Rotwijf, met je klote bakfiets. Prompt fietste ze weg. Gedreven door hormonen, scheurde ik zonder na te denken haar achterna. Elke bakfietsrace had ik gewonnen, zo hard fietste ik. Daar ging ik, een woeste zwangere laaf van net één meter zestig. En ik haalde haar nog in ook. De keurige dame stopte en keek verbaasd. Hijgend vroeg ik haar waarom ze zoiets onaardigs tegen me zei. Waarom? De vrouw schrok. Midden op straat vertelde ze huilend dat ze geen kinderen kon krijgen. Elke keer als ze een bakfiets zag, werd ze ermee geconfronteerd. Het spijt me echt, zei ze oprecht. Na alsnog een fijn gesprek zeiden we elkaar vriendelijk gedag.

Gelukkig waren er ook een hoop fijne momenten. Zo heb ik ooit mijn vader in de bakfiets vervoerd. We hadden die dag op school afgesproken omdat mijn zoon een voorstelling had. Mijn vader was een paar haltes met de tram te vroeg uitgestapt. Toevallig fietste ik hem voorbij. Spontaan riep ik dat hij erin kon zitten: Hup! Je kleinzoon treedt zo op. Onderweg werden we luid toegejuicht door een groep Italiaanse toeristen op gehuurde fietsen.

Ach ja, en nu gaat de bakfiets weg. Ik zal zo het laatste ritje maken naar de fietsenmaker om hem te verkopen. Weer een mijlpaal.

Ik voel een traantje opkomen.

Waah, zie je dat?, hoor ik mijn zoon opeens schreeuwen door het open raam. Mama moet huilen om een ouwe fiets! Gierend staan ze daar, alledrie.

Lollig. Ik besef maar weer eens goed dat we een fase verder zijn: ik ben geen moeder van drie kleine kinderen meer.

Journalist Aki Watano (42) is getrouwd en heeft drie kinderen (10, 9 en 7 jaar). Dagelijks staat Aki op het schoolplein en observeert wat er zich in die mini-maatschappij afspeelt.