Pien: Dat ze jouw cadeau het allerstomste vond dat ze ooit had gekregen.


– Stilte –

Vervolgens ontstond een fel en kattig gesprek.

Net toen het niveau ‘de ander zo hard mogelijk laten huilen’ was bereikt, greep ik in. Ik stormde de kamer binnen en belandde middenin een soapachtig tafereel. Twee boze meisjes stonden briesend tegenover elkaar. Ieder met de armen in de zij. Klaar om elkaar in de haren te vliegen. Dikke tranen rolden over de wangen van mijn jongste dochter. Ik wil dat ze nú naar huis gaat, snikte ze.

Gelukkig draaiden ze allebei weer bij, waardoor de middag toch nog gezellig eindigde.

Ik kan er soms geen touw aan vastknopen, die grillige meidenvriendschappen. Het kan zo hard knetteren tussen mijn dochters en hun vriendinnen dat ik er van overtuigd ben dat het nooit meer goed komt. Vervolgens lopen ze vijf minuten later weer als BFF – best friends forever – gearmd de deur uit. Alsof er nooit wat is gebeurd.

Deze vriendin van mijn jongste dochter is een grappig meisje, maar ze is feller dan de meeste klasgenoten. Pien heeft zo’n schorre schelle stem waarvan je denkt ‘die zit minstens vijf jaar bij het corps’. Ze is al erg met haar uiterlijk bezig en verwacht dat elke vriendin haar als een hofnar constant complimenten geeft hoe gaaf ze er uit ziet. Terwijl ze dat omgekeerd niet vaak doet.

Misschien heeft het ermee te maken dat Pien’s ouders allebei erg druk zijn met hun werk. Dat ze daarom onzeker is, maar ze gaat soms te ver.

Elke keer als mijn jongste dochter een verhaal vertelt over Pien, raakt het mij ook. Laatst had de juf tijdens de les gevraagd hoe je milieuvriendelijk kunt reizen. Pien wist het antwoord. Vervolgens wees ze naar een klasgenootje met ietwat grote oren. Ze riep: Daar kun je zo mee naar Friesland zeilen.

Op zo’n moment zou ik haar rustig willen vertellen hoe erg ze die ander kwetst. Ik vind het een lastig dilemma. Grijp ik in als ze iets vervelends zegt of laat ik het mijn dochter, tot op een zeker punt, zelf oplossen?

Dit meidengedoe deed me denken aan een vriendin van vroeger. Ze speelde vaak de baas over mij en andere vriendinnen. Als we dan een dansje deden, besloot zij altijd dat ik Esther van de Dolly Dots of Patty van Luv moest zijn. Zij zijn ook donker, beweerde ze dan stellig zonder te knipperen. Ik vond dat toen zo vervelend en verlangde naar iemand die voor me opkwam. Liefst mijn moeder.

Een tijdje terug had mijn jongste dochter een paar vriendinnen op bezoek, onder wie ook Pien. Ze speelden The Voice na. Leuk. Tot ik Pien hoorde zeggen: Jij kan echt niet zingen. En: Je ziet eruit als een man.

Ik liep de kamer in en riep: Wauw, wat zien jullie er allemaal beeldig uit. De boel klaarde snel op en opeens stond Pien naast me. Ik was op mijn hoede. Ze vroeg: Vind je mij ook mooi? Met grote verwachtingsvolle ogen wachtte ze op mijn antwoord. Ik dacht aan haar thuissituatie en bekeek haar onschuldige mooie koppie nog eens goed. Ik zei tegen haar: Meis, je ziet er schitterend uit.

Toen ze verder gingen met de ‘audities’, bleef ik toch even bij de deur staan luisteren. Bazig hoorde ik Pien roepen: Kom op, we moeten door! Maar even later, toen mijn dochter aan het zingen was, zei Pien haast verlegen: Dat doe je best cool.

(De namen in deze column zijn gefingeerd)

Journalist Aki Watano (42) is getrouwd en heeft drie kinderen (10, 8 en 7 jaar). Dagelijks staat Aki op het schoolplein en observeert wat er zich in die mini-maatschappij afspeelt.