Zij is broodnuchter, praktisch en ze doet uitspraken waarvan ik denk: “Dat zou zo op een tegeltje kunnen.”

Het begint al met haar huis dat doet denken aan een showroom. Het is er zó mooi en zó brandschoon: er is geen propje of rondslingerende sok te vinden. (Niet lullig bedoeld, maar zou ik je schoenzolen mogen checken? Net gedweild. Anders blijf ik aan de gang hè) Bij het zien van haar huis zal Rob Geus haar hyperventilerend van enthousiasme een palet vol “het is hier oké”-stickers overhandigen. Toen ik de moeder vroeg hoe ze dat voor elkaar krijgt, antwoordde ze gortdroog: “Ik zeg gewoon: rust, reinheid en regelmaat.”

Dat lukt mij niet echt. Vooral als ik van de no-nonsense moeder weer thuis kom en de zooi aantref, is het effect erg groot. Als ik om me heen kijk, staat er overal wel iets. Bij de bank ligt een stapel oude gescheurde Donald Ducks, over de trapleuning hangt een berg kleding, om maar niet te spreken over de rondslingerende eenbenige, kaalgeknipte Barbies en nog steeds overal van die irritante Loom-elastiekjes.

De no-nonsense moeder weigert dan ook om bij mij thuis binnen te komen. “Ik denk dat ik acuut blind word van zoveel rommel op mijn netvlies!”

Behalve dat ze niet tegen troep kan, denkt deze moeder overal het hare van en lanceert vaak ongeremd haar oneliners. Zo reageert ze regelmatig op vrolijke vakantiekiekjes op Facebook met de opmerkingen: “Goh, alweer aan de wijn?!” Of: “Zonde van je geld. Jij liever dan ik”, met daarnaast een rijtje van die huilende emoji’s afgebeeld.

Laatst liep er een moeder wat trager de schooltrap op. Ze had haar voet verzwikt. Iedereen wachtte rustig, maar daar had de no-nonsense moeder geen zin in. Ze zette een sprintje in, gaf de geblesseerde moeder een klap op de schouder in het voorbijgaan en riep: “Ah vervelend, maar gelukkig heb je nog een voet!”

En enige tijd geleden was de juf van mijn oudste dochter een paar weken uitgeschakeld door een stevige griep. Toen op een ochtend de zoveelste invaller in de klas verscheen, vroegen leerlingen zich hardop af wanneer hun juf nou eindelijk beter was. Ook ouders hoorde je tegen elkaar zuchten dat het allemaal wel lang duurde. Tot de broodnuchtere moeder door het lokaal brulde: “Kom, kom. Kinderen zijn flexibel! Daar gingen we vroeger ook niet dood van, jongens!”

Ze heeft werkelijk geen idee hoe bot ze soms overkomt. Dat was ook toen we ons moesten inschrijven voor de avondvierdaagse. Ik zag toevallig dat ze haar kinderen had aangemeld voor de tien kilometer. “Maar je zoontje is vijf jaar. Moet die niet in de groep voor de vijf kilometer?”, flapte ik eruit. De no-nonsense moeder wierp me een kwade blik toe. “Mijn kinderen wandelen al sinds ze kunnen lopen. Elke zomer maken we dagenlange looptochten door de Zwitserse Alpen. Daar is een avondvierdaagse echt niks bij.”

Oh oké.

Net toen ik begon te geloven dat de no-nonsense moeder zich door niks laat raken, kwam mijn oudste dochter met de mededeling dat ze haar aan het huilen had gemaakt.

“Hè?! Wat heb je gedaan?”, riep ik half in paniek.

“Rustig aan, mam”, zei mijn dochter. Ze vertelde dat de moeder haar vroeg of ze een gebakje wilde. Toen ze ‘ja’ zei, antwoordde de moeder: “Wat bedoel je? Ja wat? Ja hond? Ja kat?” Mijn dochter snapte niet wat er van haar werd verwacht en concludeerde dat ze geacht werd te kiezen. Aarzelend antwoordde ze: “Ja… hond.” Wist zij veel dat ze ‘ja mevrouw’ moest zeggen. Vervolgens begon de moeder te huilen. Van het lachen, welteverstaan.

Wat moet het eigenlijk heerlijk zijn om zo door het leven te wandelen.

Toch maar eens op haar Facebookpagina kijken. Even zien of ze nog leuke vakantiefoto’s heeft waar ik eens commentaar op kan geven…

(De naam genoemd in deze column is gefingeerd)

Voor degenen die geen genoeg kunnen krijgen van Juf Anks lied. Meer video’s zien? Meld je aan bij LINDA.tv voor nog meer video’s & originele LINDA.tv-programma’s.