Het was mijn eigen schuld. Ik had de kinderen beloofd om op de eerstvolgende studiedag naar een pretpark te gaan. Zo’n dag waarop de leraren worden bijgeschoold.

En daar zat ik dus, tegen een hek van een gigantische zweefmolen, de Zwierezwaai. Ik had nog geprobeerd om er onderuit te komen. Maar de medewerker van de attractie was onverbiddelijk. De jongste is te klein. Ze kan alleen mee als een ouder haar begeleidt. Mijn jongste dochter keek vol verwachting naar mij.

Tja, toen ik een jaar of negen was, had ik geen enkele angst voor enge attracties. Ik stond er niet bij stil of een achtbaan kraakte of verroest was. Ooit heb ik me samen met een vriendin bescheurd toen de stoerste jongen uit de klas acuut uit zo’n bobslee gehaald moest worden. Huilend werd hij eruit gehesen. Wat een watje. Al had ik een berg friet op en liters limonade, mijn maag was ijzersterk.

Maar daar was ik inmiddels in veranderd. Ik hoorde me aan de vlotte, jonge medewerker vragen of -ie niet heel hard ging. Hij haalde zijn schouders op. Ik zuchtte en ging met mijn dochter in een wiebelig ‘bakje’ zitten dat enkel met een veiligheidsstang vast zat. Ik keek om me heen en merkte op dat de gigantische zweefmolen vastzat aan allerlei bedradingen die in zo’n huis- tuin- en keukenstekkerdoos zaten. En de stekkerdoos lag gewoon op de grond, vlakbij een plas water.

Op dat moment wilde ik eruit. Ik morrelde ongeduldig aan de veiligheidsstang en klom uit het bakje. Gaan we echt niet?, zei mijn jongste dochter. En toen: Jij wil ook nooit wat. Ze sloeg teleurgesteld haar ogen neer. Mijn zoon en andere dochter zaten in een bakje verderop.

Opeens hoorde ik achter me, ver vanuit de rij, een bekende stem: Ha die Aki, durf je niet? Beetje schijterig?! Ik keek om en daar stond een vader van school. Zijn zoon zit bij mijn oudste dochter in de klas. Ook hij was op deze studiedag kennelijk tot het pretpark veroordeeld. Aardige man, ik heb hem alleen nooit op normale toon horen praten. Alle gesprekken met hem verlopen altijd minstens twintig decibel te hard. Om algehele vernedering te voorkomen besloot ik de rit toch te wagen. Ik worstelde me weer op het bankje en mijn dochter zat zielsgelukkig naast me. De toeter ging af en daar gingen we.

Alleen toen deed mijn dochter iets onverwachts. Ze ging schommelen. Door de wind en snelheid ging dat roestige ‘bakje’ heen en weer. Zij joelde hard, ik gilde hard uit pure doodsangst. Mijn knokkels van mijn handen waren wit uitgeslagen door het knijpen in de stang.

Ik telde de rondjes af tot er iets door de microfoon werd geroepen. Ja mensen, omdat het lekker rustig is vandaag, gaan we extra lang door. En extra hard. Komt -ie! Bopbopbopbop, jaaaaa.

Neeee!

Uiteindelijk strompelde ik totaal groen en duizelig het bakje uit. Gelukkig bevond de vader van school zich inmiddels hoog in de Zwierezwaai, dus kon ik rustig bijkomen zonder toegeschreeuwd te worden.

De kinderen hadden een heerlijke dag achter de rug terwijl ik de hele tijd draaierig bleef.

’s Avonds moesten mijn geliefde en ik naar een verjaardag van een vriendin. Jawel, dezelfde oude jeugdvriendin waarmee ik vroeger ook in alle enge kermisattracties zat. Ik was nog steeds niet helemaal hersteld. Toen de vriendin de deur opendeed, keek ze me aan: Wat is er met jou? Ik: Ja ach, ik ben een beetje misselijk. Ze vroeg of het griep was. Net toen ik ‘ja’ wilde zeggen, was mijn geliefde me voor: Nee, het kwam door de zweefmolen.

Ze keek me aan en begon hard te lachen. Ik glimlachte bleekjes: Ik weet het, ik ben een watje.

 Journalist Aki Watano (42) is getrouwd en heeft drie kinderen (10, 9 en 7 jaar). Dagelijks staat Aki op het schoolplein en observeert wat er zich in die mini-maatschappij afspeelt.