“O… eh sorry. Ik dacht dat ze veel ouder was”, stamelde de jongen. “Geeft niks”, zei ik. Hij verschoot van kleur, omdat-ie fout zat, natuurlijk. Puck glimlachte. In hun ongemakkelijke oogcontact ontdekte ik echter de ware reden van zijn schaamrood: hij zat m’n dochter ‘uit te checken’. Met z’n mond een beetje open en een blik die op verkeerde hoogte blijft steken.

Een week later fietste Puck voor me uit, tegen de brug op, toen ze door twee puberjongens werd ingehaald. De een had de bouw van een volwassen vent, de ander zat duidelijk in een groeistuip. Bij het passeren riepen ze iets. Het klonk als krachtig brullen. Ik verstond het niet maar versnelde m’n tempo. “Hey”, schreeuwde ik vanaf m’n moederfiets, hopeloos tegen de wind in trappend. “Doe eens normaal, joh.” Laconiek keken ze achterom, de moeder-dochterconnectie werd niet gelegd. Lachend fietsten de twee door. “Mam, ik kan ze heus zelf wel aan”, zei Puck nijdig toen we onderaan de brug bij het verkeerslicht stopten.

Van de ene op de andere dag staren veertienjarige jochies met onzekere groeipijn en kloppende hormonen m’n kind aan. Die jongens zijn evengoed slachtoffer van het groeiende puberbrein. Ik zie het aan hun lichaamstaal, kortsluiting bij toevallig oogcontact en het treiteren uit ongemak.

Maar als ouder wil ik, hoe dan ook, dat ze met hun gebrul uit de buurt van m’n dochter blijven en lekker voor zich kijken. Ik zou wel als een briesende buldog naast m’n dochter willen lopen om iedere jongen af te schrikken, maar als moeder moet je reëel blijven.

Gelukkig zijn er genoeg welopgevoede jongens die nog niet door testosteron geleid worden. Zoals Abel en Mats, de zonen van Mia. Mia is een van de weinige moeders op school met wie het vanaf dag één klikt. Vanochtend kwam ze gezellig op de koffie. Toen ze Puck in de gang naar buiten zag lopen, zei ze: “Ik zag haar gisteren met Mats voetballen op het schoolplein. Hij is, denk ik, een beetje verliefd. Het is ook wel een bloedmooie meid… vind je niet?”

Journalist en auteur Maaike Olde Olthof (45) is gescheiden en heeft twee dochters. Ze maakt zich zorgen om haar moeder die dementie heeft. ‘Never a dull moment’ in dit atypische huishouden, waar Maaike wekelijks een column over schrijft.

Lees ook
Hoe voorlichting ook fout kan gaan