Hulpverlenersparcours

22.07.2014 | 14:39 UUR | Teuntje Verbaandert

Nina is vorige week opgenomen in het ziekenhuis met krampen. Gelukkig gingen de krampen weer over, en mocht ze na twee dagen weer naar huis. Hun zoontje maakt het goed, maar Nina moet het vanaf nu echt rustig aan doen.

Door mijn ziekenhuis-escapade mag ik vanaf nu helemaal niet meer werken. Kijk, ik vind het heel erg leuk dat ik zwanger ben, en dat ik een gezonde jongen in me draag die ik nu al bijna dagelijks voel bewegen en trappen. Het is een wonder, en geweldig, en ik mag erg blij zijn dat me dit is gegund. Maar mag ik even zeggen dat het zwanger zijn zélf me nogal tegenvalt? Ik blijf maar misselijk, mijn huilbuien zijn inmiddels ook bijna dagelijkse koek, ik heb jeuk op mijn buik en benen, ik heb last van verstopping, mijn tieten groeien de pan uit, ik kan niet meer naar feestjes of anders sociale gelegenheden omdat ik vrijwel altijd moet overgeven, en als klap op de vuurpijl mag ik nu niet meer werken. Ik vind het nogal een opoffering, en ik denk af en toe stilletjes: “dit kind moet wel verdomde leuk worden”.
Want op dit moment vind ik er weinig aan. En dat terwijl we vorige week nog hebben ervaren hoe gelukkig we zijn dat ik zwanger ben en blijf van een gezond kindje, en we alle drie een oer-ouder-gevoel hebben van heb ik jou daar. Maar ondanks dat ik in het ziekenhuis dat oergevoel heb gevoeld, heb ik dat nu in het normale leven niet zo sterk. Ik heb zin om hem te ontmoeten, en klets af en toe wel met hem, maar die woorden zijn meestal: “Sorry dat ik me zo rot voel, en dat jij daar misschien last van hebt. Het heeft niets met jou te maken, dat je dat weet”. Het zijn woorden om mijn schuldgevoel wat te verlichten … niet de ‘ik hou al zoveel van je’-woorden die ik had verwacht uit te spreken. De meeste tijd verlang ik naar een leven en lijf zoals voor mijn zwangerschap.
Mijn jongens zeggen me dat het misschien goed is hulp te gaan zoeken, omdat ze me zo mistroostig vinden de laatste tijd.

Dus ik ga praten met mijn dokter, die me medicijnen tegen de misselijkheid geeft, en voedingssupplementen en visolie en vitamines. Helaas werken de medicijnen tegen de misselijkheid bij mij niet, en gooi ik alle voedingssupplementen en oliën en vitamines er vaker uit dan dat ze blijven zitten.

Ik ga praten met een alternatieve psychologe die me wijst op het feit dat braken betekent dat je de nieuwe fase in je leven nog niet aankunt. En die me wijst op het feit dat ik nog niet helemaal zen ben met mijn situatie. En dat ik nog niet gewend ben aan het feit dat ik moeder word. En dat het feit dat ik in het ziekenhuis heb gedacht dat ik hem misschien kwijt zou kunnen raken, er nogal is ingehakt. Het is verhelderend, maar ik weet ook niet zo goed wat ik aan die helderheid heb. Want ziek blijf ik toch, ik ben inmiddels wel over de shock van het ziekenhuis heen en voel dat ik mijn zoon niet verloren ben bij elke trap die hij me geeft, en wennen aan de nieuwe situatie blijft het ook. Na een paar gesprekken, lijk ik opnieuw vast te lopen.

Dus ik ga naar een haptonoom. En die wijst me op het feit dat mijn energie in mijn lijf erg hoog zit, en dat die naar beneden moet gaan. Ze leert me drukpunten te vinden en duwt op mijn heupen, om meer ruimte te creëren en duwt op mijn stuitje, laat me naar beneden ademen, en het voelt allemaal erg prettig. En net op het moment dat ik denk: misschien heeft dit dan geholpen, geef ik haar een hand en geef vervolgens in een mooie boog over, op haar yogamatje. Ik bied duizend maal mijn excuses aan, en zij zegt heel lief het niet erg te vinden, maar ik durf helaas na dit gedrag niet meer terug te komen.

Dus ik ga naar een shiatsu-dame. Die ook alweer net zo geweldig is, zij leert me over lijnen in mijn lichaam en vooral over mijn maagmeridaan die verstopt is, en hoe ik die kan masseren als ik me weer misselijk voel. Als ik op een nacht mijn zus opbel omdat ik maar blijf overgeven en even wat moral support nodig heb, roept ze: “Je maagmeridaan, masseer je maagmeridiaan!” Maar ik weet niet hoe ik dat moet doen als ik boven een wc hang en bijna in mijn broek plas van het overgeven. Ik heb geen handen meer over, en ik weet niet eens meer waar die hele meridiaan te vinden is.

Ik loop een heel hulpverlening-parcours, maar ik vind helaas niets dat echt helpt. Op de bank, met thee, een emmer en Friends. Dat helpt het meest. En dan af en toe zeggen tegen mijn zoon: “Sorry, het heeft niets met jou te maken. Als je er bent, ga ik al deze ellende eens heel erg goedmaken met je.” En mijn zoon schopt dan standaard even terug. Alsof hij wil zeggen: “Het is goed, mam, ik heb nergens last van. Blijf jij maar lekker zoeken naar je maagmeridiaan en je drukpunten, ik zit hier goed.”
En op zulke momenten…hou ik al echt een beetje van hem.

Nina is 32, wil al jaren moeder worden, maar ze heeft geen partner. Ze besluit het anders te proberen. Zonder vriend, maar met twee mannen.