Ik heb de discussie wie dat zal worden aan de jongens overgelaten. En zij waren er al snel uit: Rick zal het kindje erkennen. Hij vond dat erg belangrijk, en René iets minder. René is sowieso een man die alleen het positieve scenario kan zien en niet zoveel belang hecht aan dit soort dingen. “Ik ben ervan overtuigd dat we niet uit elkaar gaan, dus het maakt niet zoveel uit”, zegt hij met zijn grote lach. Rick vindt het echter erg fijn dat hij het mag doen, en ik vind het ook helemaal goed zo. Niet dat het er voor mij echt toe doet, want ze zijn beiden de echte papa’s, maar dat Rick zakelijk en organisatorisch een groter talent is dan René, geeft mij een rustig gevoel. Hij raakt in ieder geval de erkenningspapieren niet kwijt, bijvoorbeeld.

Dus op een dinsdagochtend fietsen we met z’n tweetjes naar het gemeentegebouw in West. René kan helaas niet mee omdat hij voor werk in het buitenland zit. We trekken een nummertje, kijken elkaar zenuwachtig aan, en worden naar binnen geroepen. Een vriendelijke Marokkaanse vrouw gehuld in een hoofddoek helpt ons vandaag. “Waar kan ik jullie mee helpen, waar komen jullie voor?” vraagt ze, met een schuine blik op mijn, inmiddels best aanwezige, buik. “Wij komen dit kindje erkennen, of althans, ik, ik kom hem erkennen,” stottert Rick, en we geven beiden onze paspoorten aan haar. Ze feliciteert ons en bestudeert de paspoorten. “Nou,” zegt ze “jullie hebben mazzel met die nieuwe wetsverandering, want je mag pas sinds kort een kind erkennen buiten je huwelijk en ik zie aan uw paspoort meneer, dat u getrouwd bent.” Wij kijken en knikken trots. Ze kijkt naar Rick en zegt: “Ik neem aan dat u wel in scheiding ligt?” Hoei, die hadden we niet verwacht. We moeten allebei lachen. “Nee, nee, ik ben getrouwd met een man,” zegt Rick “en eeeuhm, zij draagt ons kind, of nee, dat zeg ik verkeerd, we krijgen met z’n drietjes een kind, snap je, dat we het samen gaan opvoeden enzo, we zijn kortom een samengesteld gezinnetje, of hoe je dat noemt, en ik wil graag ons kindje erkennen vandaag, als dat kan…” Het valt even stil na deze spraakwaterval. En dan breekt het gezicht van de vrouw open en roept ze uit: “Jullie zijn mijn eerste! Ik heb nog nooit zo’n erkenning geregeld. Wat jammer dat uw man er niet bij is, die had ik ook graag willen ontmoeten! Nou, wat leuk, mijn eerste homo-erkenning…”

Alle drie hebben we een lach om ons mond als we elkaar de hand schudden na alle handtekeningen en het papierwerk. Alle drie apetrots. En zo komt het dat niet alleen Rick, René en ik dit een memorabele dag vinden, maar dat ook Faridah van stadsdeelkantoor West deze dag niet snel zal vergeten.

Nina is 33, wil al jaren moeder worden, maar ze heeft geen partner. Ze besluit het anders te proberen. Zonder vriend, maar met twee mannen. Hier lees je elke week haar ervaringen.