Puck zit naast me op de bijrijdersstoel. “We mochten van juf pas na die rare GGZ of GGD of hoe het ook heet-video lachen.” Het kwartje valt: dit is de officiële seksuele voorlichting op school en dáárom heeft de juf netjes een waarschuwingsmail gestuurd.

Ik ben hier vanmiddag, het is klokslag drie uur, totaal niet op voorbereid. Sex is gelukkig geen verboden onderwerp voor de dochters, aangezien ik er redelijk vrij over praat. Toch voelt het alsof ik nu midden in een dark room sta waar ik me heel snel uit moet zien te lullen.

“Maar Luuk en Tim lachten gewoon in de kraag van hun T-shirt hoor, toen het naakte meisje in beeld kwam”, vertelt Puck verder. “Wat zag je dan precies?” vraag ik zo voorzichtig mogelijk. Nu wil ik het weten ook. “Hoe een meisje, zeg maar, elk jaar groeit. Je weet wel, met borstjes en zo. Ze kreeg echt vet veel, donker schaamhaar.”
“Jakkes”, gilt wijsneus op de achterbank.
“Toen kwam de jongen…” Puck slikt. “Je zag die piemel dus… eh groeien en omhoog komen….” Ze maakt kokhalzende geluiden, loopt rood aan en slaat spontaan de handen voor het gezicht. “Je weet wel, dat-ie dus een erectie krijgt”, zegt ze een octaaf lager op fluistertoon. Haar lichaamstaal straalt, voor de volle honderd procent, afschuw uit.

Charlie schuift razendsnel naar voren, het blije gezicht boven de middenconsole. Maar voordat ik iets kan zeggen, een achtjarige hoeft echt alle ins en -outs nog niet te weten, gilt Puck hysterisch: “Het bewoog en toen kwam dat vieze spul eruit.” Ze schudt paniekerig met de handen.
“WAT KWAM ER DAN UIT?” vraagt Charlie ongedurig.

“Dat is volkomen normaal. Het is sperma”, zeg ik rustig in een poging de hysterie om te buigen naar een serieuze, pedagogisch verantwoorde conversatie. “S-P-E-R-M-A?” vraagt Charlie overdreven articulerend. “Wat is dat nu weer?” “Mam, kun je de auto stoppen?”, vraagt Puck dwingend, terwijl ze een hand rond haar hals houdt. “Waarom?”, vraag ik.
“Omdat ik moet kotsen.”

Ik rijd de auto subiet rechts in de berm en sta stil op het gras. Puck gooit de deur open. Ze buigt voorover maar het blijft gelukkig bij kokhalzende geluiden en schokkende bewegingen. Deze reactie stelt me, gek genoeg, gerust. Van Puck hoef ik – voorlopig – mooi geen tienerzwangerschap of stiekem van huis weglopen met je twintigplus-vriendje te verwachten.

“Maar kan een piemel dan zelf bewegen…? Hoe dan?”, vraagt Charlie met glinsterende ogen en oprechte interesse. Vraag het papa maar, denk ik terwijl ik de weg weer oprijd. Ik weet heus wel dat ik daar niet mee wegkom.
“Dat is nodig om bij de eicel van de vrouw te komen. Sperma is het zaad waarmee je een kind maakt.” Het is stil. “Ieder mens ontstaat via een eicel van z’n moeder en het sperma van z’n vader.” Dat was mama’s lesje biologie, in a nutshell.

“Gadverdamme, sperma”, gillen ze in koor. De een met weerzinwekkende walging, de ander met fonkelende ogen. Puck zucht en draait het raampje open wanneer we voor het verkeerslicht staan. Ze heeft het moeilijk.
“Dus heeft papa dan ook die.” Charlie weifelt. “Eh… laat maar.”
“We praten thuis wel verder, ok?” zeg ik. Ik zie wel dat ze met veel extra vraagtekens zit.

Puck, inmiddels lijkwit, knikt: “Ik wil het er eigenlijk helemaal nooit meer over hebben, als je het niet erg vindt.” Ik knik en knijp zacht in haar hand. Als ik daarna ter bevestiging oogcontact in de spiegel met Charlie zoek, kijkt zij me met een brutale grijns aan. Ik ga voortaan alle mails van school meteen goed lezen.

Journalist en auteur Maaike Olde Olthof (45)  is gescheiden en heeft twee dochters. Ze is mantelzorger voor haar moeder die dementie heeft. ‘Never a dull moment’ in dit atypische huishouden, waar Maaike wekelijks een column over schrijft.