Borstkankermaand
De borstkankermaand staat dit jaar in het teken van de jonge vrouw. Jaarlijks krijgen in Nederland ongeveer 2.500 vrouwen tussen achttien en vijfendertig jaar te horen dat ze de ziekte hebben. Als zorgverlener, zoals ik, zie je dus een aantal patiënten per jaar in deze leeftijdscategorie. Sinds de diagnose borstkanker bij mijn vriendin gesteld werd, ben ik me meer bewust van de impact daarvan op iemands leven. De besluitvorming kan complex zijn door issues als: Is er nog een kinderwens? Is er sprake van erfelijke borstkanker? Wil ik een reconstructie? Ook vragen vrouwen zich dingen af als: Hoe vertel ik het mijn kinderen en naasten? Wat heeft het voor invloed op mijn zelfbeeld, relatie, seksualiteit en werk?

Mijn bijdrage
Ik probeer mijn bijdrage te leveren door vooral te luisteren en iemand door te verwijzen naar een specialist die hen kan helpen, zoals een verpleegkundige, seksuoloog of psycholoog. Soms heb ik het gevoel dat de vrouw die hoort dat ze borstkanker heeft, niet alleen dat nieuws moet verwerken, maar ook in een relatief korte tijd over allerlei belangrijke zaken – welke behandeling, in welk ziekenhuis, wat te doen met de andere borst – een besluit moet nemen. Daar ligt dan ook meteen één van de uitdagingen in mijn werk: het op een duidelijke, complete en open manier praten met patiënten in een omgeving waar hoogwaardige zorg wordt geleverd.

Mix van emoties
En dan is er nog de uitdaging om, vaak samen met de plastisch chirurg en natuurlijk in overleg met de patiënt, te streven naar een zo goed mogelijk cosmetisch resultaat. Het geeft voldoening als een patiënt vindt dat de geopereerde borst zó mooi geworden is dat ze graag een operatie aan de andere wil, om een zo symmetrisch mogelijk resultaat te bereiken. Ondanks het verdriet over borstkanker daar blij mee kunnen zijn, het is een bijzondere en soms bizarre mix van emoties.

Terug in de tijd
Aan het einde van deze werkdag heb ik weer multidisciplinair overleg. We bespreken een jonge vrouw bij wie de tumor is teruggekomen in de oksel, juist nu de reconstructie achter de rug is. Deze keer krijgt ze wel chemotherapie in tegenstelling tot de vorige keer. Ik ga weer even terug in de tijd. Hoe zal het voor deze vrouw zijn om haar haar te verliezen en een pruik te dragen? Hoe zullen haar kinderen reageren en zal zij steun ondervinden bij familie en vrienden?