Gepland
“Op 9 juni 2009 moest ik naar het ziekenhuis voor een geplande keizersnede. Mijn zoon lag in een stuit, en ik was al een paar keer opgenomen voor bloedingen; mijn placenta bleek laag te liggen. Gezien deze factoren en mijn leeftijd durfden de artsen een natuurlijke bevalling niet aan, ook al wilde ik dat wel.”

Ruggenprik
“Ik had nog nooit een ruggenprik gehad, dus wat rondgevraagd. Daardoor wist ik dat ik alles onder mijn middel niet meer zou moeten voelen. Toen de anesthesist de prik zette, voelde het meteen niet goed. Alsof er binnenin een druppel viel, beter kan ik het niet uitleggen. Daarna zakte door mijn linker heup. Later op bed op weg naar de operatiekamer kon ik mijn benen gewoon nog bewegen. Ik zwaaide ze op en neer, maar de verpleegkundige stelde me gerust: ik zou snel niks meer voelen.”

Narcose
“Nou, dat bleek niet zo te zijn. Toen ze de katheter inbrachten, voelde ik al iets. En snel daarna merkte ik ook dat er in me werd gesneden en voelde pijn. Toen ik dat twee keer had aangegeven, maar er niet werd geluisterd, ben ik boos geworden. Ik lag vastgebonden – je mag geen onverwachte bewegingen maken, maar ben hevig met mijn bekken gaan bewegen. Daardoor hadden de artsen door dat het niet klopte. Meteen werd ik onder narcose gebracht.”

Eerste momenten
“Anderhalf uur later werd ik boos weer wakker. Ik had de eerste momenten van mijn zoon gemist. Er lag wel een polaroid op mijn borst, maar ik had hem nog niet vastgehouden. Ik heb erop gestaan dat ze me zo snel mogelijk naar hem toe brachten. De eerste keer dat ik Raffaele vasthield voelde ik veel emoties tegelijk: veel blijdschap, maar ook woede en verdriet.”

Nachtmerries
“Nog maandenlang had ik nare dromen over mijn bevalling. Het gevoel dat er niet naar me werd geluisterd kon ik maar niet loslaten en elke keer als ik op tv of internet een bevallingsfilmpje zag, moest ik huilen. Bij het consultatiebureau raadden ze me aan om een nagesprek met de anesthesist aan te vragen. Dat zou me kunnen helpen het te verwerken.”

Nagesprek
“De anesthesist bevestigde dat ik minstens vijftig procent moet hebben gevoeld, misschien zelfs meer. Het was fijn dat mijn gevoelens werden bevestigd, ik was dus niet gek. Ik had pech gehad, verder verplaatste zij zich niet echt in mij. Dat vond ik wel jammer. 1 op de 1000 ruggenprikken gaan fout, vertelde de anesthesist nog.”

Therapie
“Mijn goede vriendin en vrouwencoach Diana Koster, die helaas vorig jaar is overleden, heeft me geholpen het trauma af te sluiten. Zij schreef ook Perfecte bevallingen bestaan niet, echt een aanrader. Ze tipte me een nieuwe vorm van therapie, waarbij ik de oude nare herinnering heb kunnen vervangen voor een nieuwe, met een prettiger gevoel. Dat heb ik zo’n vijf jaar geleden gedaan. Sindsdien heb ik nergens meer last van. Het is geen emotie meer, slechts een gegeven. Als ik nu iets zie of lees over een bevalling, kan ik denken: het kan ook prachtig zijn.”