Normale zaterdagochtend
“Het begon als een doodnormale dag”, vertelt Chantal. “Het was zaterdagochtend en Erwin vroeg of we niet de hele dag in bed konden blijven.” Niet veel later trok hij er met de auto op uit om de hond uit te laten. Erwin kwam echter niet meer thuis. “Op een gegeven moment zijn we hem gaan zoeken. We vonden de auto, met de hond erin en Erwins telefoon.”

Politie bellen
Maar Erwin zelf was nergens te bekennen. “Ik vroeg aan een passante of zij een man had gezien in een donkerblauwe jas. Dat had ze niet, maar ze zou me bellen als dat wel zo was. Twee minuten later kwam ze terug. Ze vroeg of ze mijn telefoon mocht lenen; ze moest de politie bellen. Ik mocht niet gaan kijken, zei ze.”

Surrealistisch
De politie kwam pas na drie kwartier, die voor Chantal als een eeuwigheid voelden. “Het wachten was verschrikkelijk. Zo surrealistisch: je weet niet meer wat je moet denken.” Erwin bleek zichzelf in het bos te hebben opgehangen. Het was de derde zelfdoding in de regio Den Bosch op die zaterdagochtend.

Lees ook: Marijke: ‘Wat me ervan weerhield mezelf van het leven te beroven? Geen idee’

Psycholoog
Erwin ging naar een psycholoog; eerder dat jaar was hij al anderhalve dag vermist geweest. “Dat zet je natuurlijk wel aan het denken”, vertelt Chantal. “Maar hij zei altijd: ‘Ik hou zoveel van jou en de kinderen, alleen dat al maakt het de moeite waard om door te gaan.’ Hij was intelligent, aimabel, flamboyant. Ons huwelijk ging goed; we hoorden zo vaak dat mensen vonden dat de liefde ervan afspatte.”

Verwijten
“Toch kreeg ik na zijn dood zó vaak te horen: ‘Zag je het niet aankomen?’. Bijna altijd verwijtend. Alsof ik het had kunnen voorkomen.” Maar nee, zegt Chantal: dat kan niet altijd. “Veel mensen met suïcidale gedachten maken dat niet kenbaar.” Er waren mensen die dat niet begrepen en dat heeft tot gebroken relaties geleid. “Mensen zeiden dat ze me niet herkenden na Erwins dood, maar ik had geen scenario klaarliggen voor wat ik moest doen als mijn partner overleed.”

Focus op de toekomst
Chantal besloot zich te focussen op de toekomst. “Graven in het verleden heeft geen zin. Hij komt er niet door terug. Het kost je alleen maar energie, die ik beter kan gebruiken voor mijn kinderen en mijn werk.” Zelf is Chantal coach in loopbaanbegeleiding en, sinds Erwins dood, ook rouwverwerking. “Je mág verder leven. Je mag ook verdrietig en boos zijn, maar het is goed om te denken aan je toekomst.”

Toespraak
En haar kinderen, dat blijken ook twee kanjers. “Xavier, toen elf, is op school de klassen langsgegaan om te vertellen wat er gebeurd is. En ook Quintus, toen zeventien, is er heel open over. We hebben alledrie gespeecht op Erwins begrafenis. Er zou wat meer aandacht voor de nabestaanden mogen zijn; daarom maken we het graag bespreekbaar.”

De rouwkaart, met daarop rondom de quote een tekening die Erwin zelf maakte: