‘Slachtoffers worden niet geloofd’
“Ik hoop dat er meer bekend wordt over hoe erg het is en dát het gebeurt, dat heel ernstig kindermisbruik voorkomt. Want veel slachtoffers worden nog altijd niet geloofd.” Annet werd tussen haar elfde en vijftiende jaar regelmatig misbruikt en ernstig mishandeld. Pas op haar 26ste begon ze over deze tijd te praten.

Psychotisch
“Bij de geboorte van mijn zoon, kwam alles naar boven. Waarschijnlijk door de weeën, dat deed me de verkrachtingen herbeleven. Ik raakte psychotisch en kon alle herinneringen en gedachten niet meer tegenhouden.” Maar toen ze eenmaal naar de politie durfde te stappen, geloofden de rechercheurs haar niet. “Dat is het allerergste, dat ze deden alsof ik het verzon. En helaas is dat iets dat veel vaker gebeurt.”

‘Ik wil nu gewoon gelukkig zijn’
Haar ouders en broers spreekt ze al heel lang niet meer en haar ouders zijn in de tussentijd nooit gestraft. “Nee, en ik hoef ook geen wraak meer. Ik heb een hele lieve man en een fantastisch kind en wil nu gewoon gelukkig zijn. Ik kom eindelijk los van mijn trauma, na al die jaren, hoe minder ik eraan denk, hoe beter.”

Lees ook: 16 x Ik zwijg niet langer

De beelden
Dat er mogelijk nog ergens beelden van haar circuleren, daaraan denkt ze ook liever niet. “Ik kan me herinneren dat mijn vader en die andere mannen, die ik niet kende, grote lampen op mij richtten. Veel later begreep ik pas waarvoor dat was. Wat ze deden namen ze op, terwijl ik werd verblind door het licht.” Een paar jaar geleden heeft Annet nog eens met de politie gesproken en toen trof ze gelukkig een rechercheur die haar wel direct geloofde. “Maar hij zei over die beelden ook: ‘Laat het rusten, hier kun je niets meer aan doen’.”

‘Ik was zo bang’
Wat het lastig maakt om kindermisbruik en -pornografie te ontdekken en te bestrijden, is dat veel kinderen er niet over durven te praten. “Geen kind zo loyaal aan z’n ouders als een misbruikt kind”, zegt Annet. “Ik was zo bang voor de dader, voor mijn vader, dat ik mijn mond hield. Ik begreep ook al heel jong dat ik mijn mond moest houden en mijn ouders niet mocht afvallen, dat voelen kinderen haarfijn aan. Er waren wel signalen hoor, zo was ik de enige op school die altijd in een lange broek gymde, maar dat werd in die tijd (jaren ’80) niet opgemerkt. Dat is nu hopelijk anders.”

Grootschalig onderzoek
Om slachtoffers van kinderpornografie zo goed mogelijk te kunnen helpen, is er nu een groot internationaal onderzoek gestart. Door middel van een vragenlijst kunnen slachtoffers hun ervaringen delen. Annet: “Hopelijk kunnen volgende slachtoffers hiermee voorkomen worden”, zegt Annet.

Meewerken aan het onderzoek kan hier. Het invullen van de vragenlijst kan voor slachtoffers erg confronterend zijn. Als je als slachtoffer nog niet met iemand over het misbruik gesproken hebt, wordt aangeraden de vragenlijst niet in te vullen. De website verbreekdestilte.nl en telefonische hulplijn (0900 999 001) biedt slachtoffers emotionele ondersteuning en helpt hen in hun zoektocht naar de juiste hulp.

Op verzoek is Annet niet de echte naam van het slachtoffer.