“Hier heb je een doos met dingen die je niet nodig hebt, maar in de folder die ze me mailden zag het er best oké uit,” is eigenlijk wat je als werkgever zegt wanneer je je werknemers voorziet van zo’n rode, met kerstbomen versierde doos vol zoutjes, kaarsen en dingen-voor-in-de-keuken. Met een beetje mazzel zit er een fles drank in. Het is zogenaamd een “blijk van waardering”, maar het voelt meer als: “Je doet je werk. Hier heb je kaasknabbels.”

In het VUmc is deze week naar aanleiding van de kerstpakketten de pleuris uitgebroken. Medewerkers van het ziekenhuis kregen alleen een doosje chocola, zo schrijft De Telegraaf. Dat werd op intranet onaardig bevonden ten opzichte van collega’s die op dieet zijn. Bovendien was het óók nog eens controversiële chocola: er zat alcohol en palmolie in en hij was niet fairtrade.

Het echte zeer zit ’m in het feit dat de werknemers van het AMC – waar het VUmc mee gaat fuseren – wél een ‘goed’ kerstpakket kregen: met een wokpan, olijfolie en een fles wijn. Dat werkelijk waar niemand zit te wachten op een fokking wokpan doet er voor de VUmc-medewerkers verder niet toe. Er was voor de AMC-collega’s blijkbaar meer budget beschikbaar, en ze voelen zich nu ondergewaardeerd. Ónrecht is het.

Lees ook
Wendy: ‘Wat zou het heerlijk zijn als mannen wat vaker zouden janken’

Natuurlijk is het idee achter een kerstpakket sympathiek. Maar in een maatschappij waarin mensen specifieker zijn dan ooit over wat wel of niet bij hun levensstijl past, is het een extreem gedateerd concept. Voor personeelszaken is het een vrijwel onmogelijke opgave om met een beperkt budget álle werknemers blij te maken, helemaal als de tegenargumenten zo vergezocht zijn als die van de VUmc-medewerkers. (“Van chocola word je dik.” Really? Wil je dan liever een bloemkool?)

Het mes snijdt aan twee kanten. Werknemers vinden op de een of andere manier namelijk wel dat ze récht hebben op een presentje met kerst, hoewel daarover niets terug valt te vinden in hun arbeidsvoorwaarden. Als je als bedrijf niks geeft, heb je vermoedelijk de poppen aan het dansen. Aan de andere kant worden de standaard-kerstpakketten dus meestal niet zo gewaardeerd. Al helemaal niet als er een blik tonijn in zit.

De oplossing is vrij simpel. Werkgevers, kap met die knullige kerstpakketten. Geef mensen een minikerstbonus op hun loonstrookje, ga gewoon voor de cadeaubonnenoptie, of laat medewerkers besluiten aan welk goed doel ze een bedrag willen doneren. Van dat laatste hebben ze inderdaad geen persoonlijk voordeel, maar hé: is de kerstgedachte niet precies waar het om zou moeten draaien in deze tijd van het jaar?

Wendy van Poorten (1983) is freelance journalist en eindredacteur. Voor LINDAnieuws schrijft ze elke week een column over nieuws waar ze graag nog even iets over wil zeggen. Ze heeft als eigen baas besloten dat ze dit jaar geen kerstpakket krijgt.