Geerte Piening (23) moest twee jaar geleden nodig plassen na een avondje stappen. Geen openbaar vrouwentoilet in de buurt op het Amsterdamse Leidseplein (dichtstbijzijnde: twee kilometer verderop), en dus deed ze wat iedere weldenkende vrouw in hoge nood doet – niet in haar broek plassen. Ze hurkte om een hoekje, kreeg een bekeuring, en die vocht ze vandaag aan. Want 35 openbare toiletten voor mannen in de stad, en maar 3 voor vrouwen – da’s oneerlijk.

De kantonrechter ging er niet in mee. Geerte moest de bekeuring gewoon betalen. Regels zijn regels, wildplassen is wildplassen, dat idee. Bovendien: de hoeveelheid openbare toiletten in Amsterdam is volgens de kantonrechter een kwestie voor de gemeente. Dat het huidige openbaretoilettenbeleid vermoedelijk bedacht is door een lading mannen met een zwakke blaas, deed er verder blijkbaar niet toe. Maar dat is niet waar ik het over wil hebben. Nee, ik wil het even hebben over die kantonrechter.

Deze kantonrechter vond namelijk dat Geerte bést naar een urinoir had kunnen gaan. “Niet prettig, maar het kan.” Je raadt het al: het was een mannelijke kantonrechter. Ik denk 1) dat deze man werkelijk waar géén idee heeft hoe zo’n straaturinoir eruitziet, en dat hij 2) niet weet hoe vrouwen precies plassen. Dus ik hoop dat-ie meeleest, want ik leg het graag even uit.

Lees ook
Wendy: ‘Een voordeur besmeuren is de verkeerde manier om aandacht te vragen voor je standpunt’

Qua urinoirs heb je rond het Leidseplein twee mogelijkheden. Je kunt gaan voor de traditionele Amsterdamse Krul – zo’n groen ding dat je honderd meter verderop al ruikt. Het heeft in het midden een soort muurtje waar je tegenaan plast. Als vrouw kun je niet anders dan daarvoor op je hurken gaan hangen, en dan zit je vól in het zicht van, nou ja, zo ongeveer de hele straat. Er zijn verder ook van die grijze plastic bakken waar vier mannen tegelijk in kunnen piesen. Ik zit op yoga, maar ik heb geen idee hoe je daarin als vrouw in hemelsnaam raak zou kunnen plassen.

Kortom: nee, een urinoir is geen optie voor vrouwen met hoge nood, lieve meneer de kantonrechter. Dan weet u dat. (Wat ik overigens wel weer kan waarderen is dat deze uitspraak tussen neus en lippen door duidelijk maakt dat iedereen gebruik mag maken van een toilet naar keuze. Een goede zaak.) Wat Geerte betreft: ik hoop dat ze in hoger beroep gaat én dat iemand ooit een kinderboek over haar wil schrijven met de titel Geerte Moet Plassen. Een verhaal over hoge nood, discriminatie, feminisme, rechters die niet helemaal lekker bij hun hoofd zijn én een onvervalste superheldin.

Wendy van Poorten (1983) is freelance journalist en eindredacteur. Voor LINDAnieuws schrijft ze elke week een column over nieuws waar ze graag nog even iets over wil zeggen.