Hij is zo onrustig, ter plekke moet hij altijd meteen zijn verhaal kwijt. Zijn gespreksonderwerpen variëren van een leeg schap dat hij in de supermarkt aantrof tot een vaag zoemgeluid in zijn hoofd dat hij tot in detail weet te beschrijven. Het is opvallend dat als ìk hem iets vertel, het gesprek vrijwel altijd ontspoort. Ik zie wel dat hij echt moeite doet om te luisteren, maar het lukt hem niet om te focussen. Middenin een gesprek ziet hij dan iets waar hij prompt op moet reageren: Hè, wat gek. Moet je kijken. Ze hebben het logo van de pindakaas veranderd.

Bovendien beweegt tijdens een gesprek alles aan hem. Hij is klein van stuk waardoor die constante beweging van zijn armpjes en beentjes iets ‘krekeligs’ heeft. Ho ho, ik bedoel dat niet lullig. Zijn eigen dochter noemt hem liefkozend Japie Krekel en hij heeft er zelf geen probleem mee. Zelfs zijn vrouw vertelt me vaak genoeg dat ze moe van hem wordt (Hou maar op. Ik overweeg om een rad in de tuin te plaatsen waar hij als een hamster in kan rennen.). Als hij bij mij thuis is, krijg ik hem niet aan de keukentafel. Ik: Ga zitten. Hij: Ik sta liever.

Die bewuste middag weigerde hij ook weer. Vervolgens zag ik de onrust door zijn lichaam gieren. Hij droeg nette schoenen met gespjes die geluid maakten als hij bewoog. Eerst wiebelde hij op zijn ene voet, dan weer op zijn andere. Toen de stilte hem te veel werd, vroeg hij: Hoe laat bezorgen ze de post bij jullie? Vervolgens ging hij hardop de exacte bezorgtijden van de postbode opnoemen terwijl we ondertussen gebombardeerd werden door waterballonnen.

Op dat moment hoorde ik mezelf roepen dat hij moest gaan zitten. En daar zat -ie. Met zijn handen onder zijn benen geplakt van schrik. Je hoorde enkel het gerikketik van zijn gespschoentjes. Ik probeerde het nog goed te praten, maar hij zei dat hij het begreep. Beduusd ging hij met zijn dochter deur uit.

Na het stoel-incident zag ik Japie een tijdje niet meer, wat me licht onrustig maakte. Had ik de beste man tot in het diepst van zijn ziel gekwetst? Ging hij nu verplicht zitten zodra hij ergens de drempel over was? Ik vroeg aan mijn oudste dochter of zij nog iets had gehoord. Hij is het land uit. Volgens mij door jou. Weg door mij? Hoezo? Maar mijn dochter bleef op haar Ipad-scherm kijken en gaf geen nadere verklaring. Gealarmeerd piekerde ik over Japies overhaaste vertrek.

Uiteindelijk besloot ik toch de vrouw van Japie maar eens te bellen. Ze klonk bijzonder vrolijk. Hij was inderdaad weg. Naar Frankrijk, waar hij ergens in retraite zat op een berg. Hij wilde rust in zijn hoofd. Ik kon mijn verbazing niet helemaal verbergen: Zit hij in complete stilte te mediteren? Is dat wel iets voor hem? Zij: Geen idee. Het was weer iets dwangmatigs wat hij móest doen. Zijn vrouw deelde nog mee dat ze het heerlijk stil vond in huis en hing op.

Een paar dagen later kwam de dochter van Japie weer eens spelen. Alleen die keer werd ze opgehaald door haar moeder. Ik vroeg wanneer hij terug zou komen, maar dat zou wel een week of wat duren. Binnen vijf minuten waren ze de deur alweer uit. Geen gerikketik, geen rare feiten. Eigenlijk vond ik het wel erg rustig zonder Japie. Bijna te rustig. Ik vroeg me zelfs af hoe laat de post ook alweer kwam…

Journalist Aki Watano (42) is getrouwd en heeft drie kinderen (10, 9 en 7 jaar). Dagelijks staat Aki op het schoolplein en observeert wat er zich in die mini-maatschappij afspeelt.