Jaarlijks worden er 600 ‘Cecils’ afgeschoten
Een paar cijfers van de International Union for Conservation of Nature (IUCN): er komen jaarlijks 18.500 toeristen naar Afrika om te jagen op groot wild. Er staan 1.300 bedrijven te springen om ze daarbij te helpen. Ieder jaar worden er 105.000 dieren gejaagd in Afrika, waaronder 600 leeuwen (niet zo beroemd als Cecil), 800 luipaarden, 640 olifanten en 3800 buffels. Er wordt met jachttoerisme zo’n 200 miljoen dollar gevangen, het merendeel in Zuid-Afrika.

Geld in het laatje
Het argument van overheden is: het door toeristen laten omleggen van (onder andere bedreigde diersoorten zoals de leeuw) brengt geld in het laatje. Ja. Jachttoerisme in Zuid-Afrika bijvoorbeeld draagt 0,04 procent bij aan het bruto nationaal product. Ter vergelijking: toerisme in Zuid-Afrika (waarvan de helft eco-toerisme: de mensen die naar parken gaan om wild te zien en fotograferen), draagt 9 procent bij aan het bruto nationaal product, dus laten we het voor safari-toerisme houden op 4,5 procent van het bruto nationaal product.

Met andere woorden: fotosafari-toerisme brengt in Zuid-Afrika zo’n 112 keer meer geld op dan jachttoerisme. Maar dat neemt niet weg dat jacht nog steeds véél geld oplevert.

Er is vraag naar en er is aanbod
Er is vraag. Er is aanbod (er worden ook dieren voor ‘gekweekt’). Het is een lucratieve business (te betwisten valt in wiens handen het geld terecht komt, deze studie uit 2006 zegt dat het de lokale gemeenschappen in gaat en gebruikt wordt ter behoud van parken en natuur, maar deze studies van IUCN en van Economics at Large spreken dat tegen). En er worden vergunningen voor afgegeven: de overheid staat het toe.

De vraag is alleen: moet je het willen? Moet je het willen nu je weet hoe zo’n leeuw aan zijn eind komt?

Door de tracker weten we meer
Dankzij de tracker weten we dat het beest eerst het park uitgelokt is naar een plek waar wél gejaagd mag worden, vervolgens met een kruisboog verwond en 40 uur opgejaagd tot hij met een kogel aan zijn eindje kwam. Illegaal, zegt de Zimbabwaanse overheid. Legaal en met de juiste papieren, zeggen de landeigenaar, jachtbegeleider en de tandarts.

Maar of het nou legaal is of illegaal, of de leeuw nou beroemd is of niet, feit is dat hij zeer inhumaan aan zijn eind is gekomen. Moeten overheden die de jacht toestaan om economische redenen niet lering trekken uit het geval van Cecil? En moeten ze daar niet op gewezen worden, massaal, door ons?

Want wees eerlijk: Cecil is niet de enige. En de tandarts staat niet alleen. En de manier waarop: het zal geen uitzondering zijn.

Het laatste om je druk om te maken
Maar fuck: in het geval van Zimbabwe … het zal de overheid waarschijnlijk roesten. Het land is heel langzaam aan het herstellen van een hyperinflatie die zijn weerga niet kent. Die leeuwen en de manier waarop ze aan hun eind komen: het is waarschijnlijk het allerlaatste waar ze zich daar druk om maken.

Conclusie: er valt geen conclusie te trekken. Zo groot en complex is het onderwerp jacht in Afrika, en dan heb ik nog heel wat zijwegen en vertakkingen laten liggen.

Maar wat ik wel weet: het is dankzij icoon Cecil dat we massaal een boksbal (de tandarts) hebben gevonden om onze frustratie en walging te uiten. En die man zal het voorlopig nog wel even moeten bezuren. Terecht? We moeten niet vergeten dat er niet alleen bloed aan zíjn handen kleeft.