Opgelucht
Ik sprong uit mijn bed en liep naar het raam. Het was donker. Hoe kon ik nu een vloedgolf aan zien komen? Ik schoof de terrasdeuren open. De zee ruiste en de golven sloegen tegen de rotsen kapot. Ik drentelde heen en weer. Nergens in de appartementen brandde licht. Sliep iedereen hier doorheen? Ik kroop snel achter mijn laptop om te kijken of er alarmerende berichten over een aankomende tsunami waren. Volgens de United States Geological Survey, die seismische activiteiten monitoren en meten, was er een aardbeving op een diepte van 6.2 mile waargenomen. Er was geen reden tot paniek. Er was geen tsunami alarm. Opgelucht haalde ik adem.

Bijna zeeziek
Als het een half uur later licht wordt staat het water hoger dan normaal (het trappetje om de zee in te gaan is niet meer zichtbaar), de zee is glad als een spiegel, maar de deining is enorm. Ik word al bijna zeeziek als ik ernaar kijk. Als ik opnieuw het terras opga en naar de zee tuur zie ik mijn bovenbuurman langslopen: Wow, zegt de Brit. Heb je dat gevoeld? Dit was de zwaarste aardbeving sinds jaren, vijftien seconden lang. Ik vraag me af hoeveel mensen hier doorheen hebben kunnen slapen. Vervolgens kijkt hij langs me, naar mijn appartement. Hm. Begane grond. Ik ben blij dat mijn huis hoger staat. Hij lacht en wenst me nog een fijne dag.