1. Linda:  ‘Wauw, ik vind het wél naar en afschuwelijk en ouderwets en noem maar op. De pedagoog zegt dat het bedoeld is voor kinderen die net kunnen lopen. Kinderen die net kunnen lopen, doen dat meestal kleine stukjes en verder zitten ze nog in de wandelwagen of buggy. Ieder zijn ding, maar ik vind het drie keer niets en ik hield mijn kinderen liever heel goed in de gaten. Dat moet kunnen namelijk, die kleine stukjes die ze dan lopen.’

2. Joyce: ‘Als wij met onze kleine donder van tweeënhalf naar een pretpark (of iets net zo druk en interessant) gaan, dan gaat het tuigje echt om. De flierefluiter heeft in één seconde de benen genomen en is foetsie. Ze is precies zoals ik vroeger was, niet iedereen heeft een volgzame en tamme peuter. Die van ons is een avonturier en dat is echt niet altijd leuk. Dag één liep ze, dag twee rende ze. Daar is ze niet mee gestopt. Better safe than sorry.’

3. Marloes: ‘Achterlijk en geen gezicht. Een kind is geen hond. Wat is er mis met gewoon handje vast en een buggy mee?’

4. Jennifer: ‘Wij hebben deze voor onze dochter. Ze heeft een ontzettende hekel aan handen vasthouden, maar gaat wel graag op onderzoek uit. Hiermee kon ze zelfs in de drukte van de kermis in Tilburg rondlopen zonder zoek te raken. Ideaal. We krijgen regelmatig boze blikken toegeworpen, maar liever een boze blik dan mijn dochter kwijt.’

5. Merle: ‘Dat getrut met de kids van tegenwoordig. De pampering slaat door. Vroeger was het niet slecht. Tegenwoordig worden de kinderen te veel in de watten gelegd.’

6. Jorna: ‘Tadaaaaaa. Mijn lieve stuiterbal heeft een tuigje. Als we ergens zijn waar het nodig is, klik ik zijn ‘apenstaartje’ eraan en weet ik zeker dat hij bij me blijft en niet zo de weg op vliegt, de sloot in loopt en noem maar op…’

7. Walter: ‘Ik vind het persoonlijk geen gezicht. We hebben twee jongens grootgebracht en nooit een tuigje nodig gehad. De oudste wilde weleens op avontuur gaan en dan hield ik hem van een kleine afstand in de gaten. Wel op een veilige plek uiteraard. Op het moment dat hij ons kwijt was, schrok hij natuurlijk. Na een paar keer was het wel afgelopen. En, zo vind ik, tuigjes horen bij huisdieren, niet bij kinderen.’

8. Kirsten: ‘Ik vind het ideaal en onze peuter is er helemaal aan gewend. Rugzak op en gaan. We krijgen positieve reacties van veel ouders, opa’s en oma’s.’

9. Benjamin: ‘Veel blikken en opmerkingen gekregen bij het gebruik van een polsbandje tijdens onze vakantie in Frankrijk deze zomer. Het gaf onze zoon de mogelijkheid om lekker zelf te lopen. Hij genoot er van. Wij gebruikten het niet als een lijn om aan te trekken, correcties deden we door naar hem toe te gaan. Kortom: voor sommige kinderen werkt dit ideaal, andere kinderen hebben het niet nodig.’

10. Marsha: ‘Dit is werkelijk zo achterlijk. Kan je je kind niet in de gaten houden ofzo? Dit doe je bij een hond omdat die bij wijze van ‘een andere taal’ spreekt, maar geloof me, met een dreumes kan je heel goed communiceren. Het is een kwestie van herhalen. Dit heet: opvoeden. Dat is jouw taak als ouder wanneer je een kind krijgt. Moeilijk? Tja wie heeft gezegd dat het makkelijk is, begin er dan gewoon niet aan. Dus ‘aanlijners’, werk aan de winkel. Anders denk ik dat jullie even aangelijnd moeten worden, kijken of jij het leuk vindt. Succes!’

11. Lennie: ‘Mijn zoon vindt ‘m geweldig en voor iemand die zo rondbanjert als hij is het hoognodig. Dan maar een ‘loedermoeder’, maar mijn kind is veilig.’

De foto’s en GIFjes horen niet in alle gevallen bij de lezers die hun verhaal deelden.