Daisy Lee: 'Ik ben het gelukkigst als ik iets maak.'

05.10.2014 | 15:00 UUR | Michel Pierre

Iedereen heeft wel een favoriet kledingstuk, maar sommige mensen hebben zo’n uitgesproken smaak dat hun kledingkeuze is veranderd in een ‘huisstijl’. Wij vragen wekelijks een wandelende stijlbijbel het hemd van het lijf over hun herkenbare uniform.

De Amerikaanse Daisy Lee is een bekend gezicht in de burlesque-wereld van Amsterdam. Ze is de eigenaresse van de winkel Behind the Green Door, waar ze onder andere oude theaterkleding en curiosa verkoopt. Ze maakt ook zelf kleding en geeft geregeld workshops aan mensen die het vak willen leren. Maar waar zij echt om bekend staat zijn haar befaamde pasties. Performers komen van heinde en verre voor deze tepel-bedekkende stukjes stof, waar vaak uren handwerk in zit. Tussen de porseleinen poedels en glinsterende pailletten stelden wij haar een aantal vragen over haar authentieke kledingstijl.

Hoe zou u uw eigen stijl omschrijven?
Ik zou mijn stijl omschrijven als ‘showful chique’ en altijd ‘overdressed’.

Vanaf welke leeftijd kleedt u zich al zo?
Al een hele tijd. Ik ben in de jaren ’70 opgegroeid in California. Daar heerste een ontzettend creatieve en beetje hippie-achtige sfeer. Er was veel vintage en etnische invloeden. En het was goedkoop ook! Voor $ 5 had je al een nieuw jasje, dus je kon makkelijk eindeloos combineren en nieuwe looks uitproberen. Op mijn twaalfde droeg ik al jaren ’40 jasjes en maakte ik kleding voor mijn barbies. Daarna maakte ik kleding voor travestieten die de gekste dingen wilden. Ik ben het gelukkigst als ik iets maak, dus al snel ben ik ook maar kleding voor mezelf gaan maken.

Wat was uw inspiratie voor deze look?
Oh echt heel veel dingen. Mijn vader restaureerde antiek, dus vintage is mij met de paplepel ingegoten. Daarnaast is mijn omgeving ook zeer belangrijk geweest. Dat begon al in California. Ik had een stijlbijbel gelezen en zag hoe er allerlei dingen met elkaar gecombineerd werden. Ik vond dat geweldig en ben dat zelf ook gaan doen. Mijn stijl rijpt met de jaren en de plekken waar ik kom. President Reagan bezuinigde op kunst en was op oorlogspad toen ik in New York woonde. Dat trok ik niet. Ik verhuisde naar Londen, vond mijzelf al gauw in Berlijn, voordat ik uiteindelijk naar Amsterdam liftte. Ik kwam aan op 30 april en dacht dat het ieder weekend feest was in Nederland. Inmiddels woon ik hier al dertig jaar. Al die plekken hebben mijn stijl beïnvloed. Ik voel mij ook geïnspireerd door Coco Chanel, die prachtige en comfortabele kleding maakte, waarin de vrouw zich kon bewegen. Dat is belangrijk, je moet wel vrij kunnen bewegen en niet als een pop gevangen zitten in je kleding. Oh, en Cher! Wow, daar was zij opeens met haar kittige imago, haar enorme wimpers en franjes. Geweldig!

Pleegt u weleens stijlbreuk?
Ik draag vooral wat ik fijn vind. Dus stijlbreuk is dan niet echt mogelijk. Ik zou echter nooit Birckenstocks of witte sokken dragen.

Heeft u nog advies voor vrouwen die opzoek zijn naar een eigen stijl?
Het is misschien een beetje een cliché, maar draag echt wat je leuk vindt en trek je niets aan van anderen. Dat is moeilijk, dat vind ik soms ook. Iemand kan met een simpele frons al je tevredenheid over je look aan het wankelen brengen, maar daar moet jij je niets van aantrekken. Als je dat kan, en tevreden blijft over je look, dan heb je jezelf pas echt gevonden. Denk ik.