De zomer is één grote ellende, vindt Judith. Ik ren dagelijks door het huis om de bruin- zonder-zon op mijn benen te laten drogen. Niet dat je echt verschil ziet hoor. Als ik hoor dat het dertig graden wordt ben ik drie dagen van tevoren aan het stressen over mijn kleding. Krijg ik het niet te warm in mijn lange broek? Zal ik toch maar een jurkje aantrekken? Uiteindelijk kiest ze altijd voor wegsmelten. En mijn witte voeten verstop ik in All Stars.

‘Je hebt toch mooie benen?’
Mijn vriend vindt dat ik me aanstel, hij zegt: ‘Je hebt toch mooie benen?’ Maar dat gaat er bij Judith niet in. Ik ben altijd het witte eendje van de familie geweest. Iedereen wordt bruin, behalve ik. Als baby kreeg ik in de zomer de blaren op mijn huid. Tegen mijn jongere zusje zeiden ze: ‘Wat heb je een lekker kleurtje.’ Niet tegen mij. Maar ze geeft de moed niet op. Ik ga gewoon iedere zomer een week met ‘de billen in de zon’. Alles staat in het teken van een kleurtje krijgen. Of het nu Tunesië is of Barcelona. Als ze goed smeert en de heetste uren tussen twaalf en twee vermijdt, verbrandt ze niet. En toch krijg ik bij thuiskomst altijd weer te horen: ‘Ben jij niet op vakantie geweest?’”

Dorien Dunnewind (39): ’Ik ga echt niet zwemmen’

Doriens benen krijg je niet te zien, hoe warm het ook is. Op het strand draag ik een lange broek over mijn badpak. En ik ga echt niet zwemmen. Vroeger gingen wij vaak met vrienden naar een meertje. In het begin van de zomer viel ik nog niet zo op, maar tegen augus- tus werd er toch wel verwacht dat je een kleurtje had. Ik had het gevoel dat iedereen naar me staarde. En dan vooral naar die witte benen. Rond mijn achttiende besloot ik ze voor altijd te verstoppen.

Sproetje
Sommige mensen met een bleke huid zien eruit als een porseleinen popje, maar Doriens benen zijn wit met rode spikkeltjes. Geen sproeten, omdat ze nooit zon zien. Op de rest van mijn lichaam heeft ze die wel. Ik werd als meisje ‘sproetje’ genoemd. Toen iemand me wijsmaakte dat ze weg zouden gaan als ik ze insmeerde met ochtenddauw, stond ik iedere morgen in het hoge gras.

‘Terug bij de legging’
Gelukkig heb ik een man die ook niet van de zon houdt. Wij gaan liever wintersporten. Ze is weleens onder een tan-spray geweest en heeft een week genoten van haar bruine benen, maar toen begon het te vervagen en voelde ze zich nog rotter. Het kost € 25 per keer, dat kan ik niet de hele zomer doen. Ik was weer terug bij de legging.

Bekijk vier andere vrouwen met spierwitte benen in de portretgalerij van de nieuwste LINDA.MODE (Seventies).