Marjolijn de Cocq (48): 'Ik at een maand lang alles wat ik wilde'

04.01.2016 | 19:00 UUR | Tim van Erp

Jarenlang onderwierp journaliste Marjolijn de Cocq zich aan allerlei voedings- en sporthypes. Nu gooide ze het roer rigoureus om en at ze dertig dagen lang alles waar ze zin in had.

Voor VIVA ging Marjolijn (48) die uitdaging aan. LINDAnieuws belde met haar over deze nieuwe ervaring.

Hoe kwam het idee voor dit experiment tot stand?
Bij ‘VIVA’ hadden ze een artikel van me gelezen in ‘Volkskrant Magazine’, waarin ik beschreef hoe mijn leven in het teken stond van lijnen en diëten. Ik ben daarmee opgehouden omdat ik besefte dat ik er niet gelukkig van werd, en ook niet dunner. Toen ze vroegen of ik een maand lang alles wilde eten waar ik zin in had, schrok ik wel. Ik was eigenlijk net klaar met het geëxperimenteer met mijn lichaam.

Waarom besloot je het dan toch te doen?
Ergens werd ik ook wel getriggerd: aan al het diëten heb ik toch mijn eigen selectie aan strenge eetgewoontes overgehouden. En op de dag dat ze het me vroegen, had ik bij de lunch een broodje met filet americain gegeten, wat ik normaal nooit doe. Dus ik dacht: ‘Eigenlijk ben ik al begonnen’, haha.

Hoe beviel dat, álles eten waar je trek in hebt?
Op de eerste ochtend stond ik voor mijn koelkast en kwam ik erachter dat ik helemaal geen zin had in mijn normale ontbijt: aloëverasap met havermoutpap of rijstwafels. Maar wél in een oerhollandse boterham met boter en kaas. Het verbaasde me eigenlijk hoe ongebruikelijk dat is geworden. Ik heb soms wel gedacht: ‘Waar ben ik aan begonnen?’ Ik betrapte mezelf erop dat ik soms alsnog iets niet at, ook al had ik er wel zin in, uit gewoonte.

Voelde je je anders naarmate de maand verstreek?
Ik voelde me minder energiek en, ondanks dat ik niet in kilo’s ben aangekomen, voelde ik me wel wat pafferiger. Of ik wel eens van mezelf heb gewalgd? Jawel, op de laatste dag. Ik nam een hamburger met friet in het bedrijfsrestaurant. Halverwege zat ik vol, maar omdat ik dacht: ‘Vandaag is het mijn laatste kans’, at ik hem op. Toen voelde ik me echt vies.

Weegt het genoegen van eten waar je zin in hebt op tegen de angst voor Ontzettend Aankomen, zoals jij het noemt in je VIVA-artikel?
Ja, maar vooral omdat het ook andersom werkt: alles eten waar je zin in hebt, betekent ook níet eten waar je géén zin in hebt. Vaak dacht ik halverwege: ‘Ik ben er wel klaar mee’. Ik at wel andere dingen dan normaal en ook minder gezond dan ik van mezelf moet, maar ik at niet extreem veel. Ik ben gék op kroketten, maar als ik er dan één gehad had was mijn trek in ongezond eten voor de rest van de dag ook gestild.

En je bent dus uiteindelijk niet aangekomen.
Nee. Ik was bang dat ik van maat 42 naar maat 44 zou gaan, maar er kwam geen kilo bij. Grappig genoeg werkt het als ik van mezelf níet ongezond mag eten vaak anders. Als ik dan toegaf aan de verleiding, dacht ik vaak: ‘Het is nu toch al mislukt, dan mag alles ook op.’

Met welk inzicht heb je de dertig dagen afgesloten?
Dat ik mezelf niet zulke strenge regels op hoef te leggen. Ik dácht dat ik niet meer lijnde, maar had toch nog strikte ‘voedingsvoorschriften’. En ik mag van mezelf nu prima één of twee keer per week een kroketje eten, dan zal de wereld niet vergaan.