Manon (34) kreeg 12 miskramen: 'Reacties kunnen heel pijnlijk zijn'

10.12.2015 | 17:25 UUR | Anouk Kemper

Manon van Alff (34) uit Zoetermeer probeert al jaren een kindje te krijgen. Na twaalf miskramen geven zij en haar man de moed niet op. Aan LINDAnieuws vertelt Manon, hoofd van een marketingafdeling, haar verhaal.

Ik wil geen zielig verhaal houden, maar meer awareness creëren en andere vrouwen een hart onder de riem steken, zegt ze.

Je bent bezig met de vruchtbaarheidsbehandeling ICSI. Hoe was de aanloop daar naartoe?
Zo’n negen jaar geleden kreeg ik mijn eerste miskraam. Daarna volgden er nog twee. Mijn man en ik besloten een medisch traject in te gaan, ongeveer vierenhalf jaar geleden. ICSI lijkt op IVF, al weet je bij ICSI zeker dat de eicel bevrucht wordt. Dat is omdat de zaadcel direct wordt ingespoten in de eicel, op een petrischaaltje in het lab. Dit biedt niet de oplossing voor de miskramen, maar door deze behandeling is er wel een betere controle op wanneer ik zwanger zou kunnen raken. Zo kan een zwangerschap beter gevolgd worden. Het is zwaar, want ik krijg een hormoonbehandeling, dus dat is niet heel bevorderlijk voor de gemoedstoestand. Daarnaast zit je na elke poging met een zekere stress; is het gelukt? Ben ik zwanger? Blijf ik zwanger?

Je hebt nu twee pogingen gedaan; van twaalf terugplaatsingen werd je in totaal negen keer zwanger.
Klopt. Ik werd wel zwanger, maar na een week of zeven kreeg ik dan toch weer een miskraam. Dit kan te maken hebben met het feit dat ik een auto-immuunziekte heb: SLE. Dit weet ik pas sinds anderhalf jaar. Voor de derde poging, in februari of maart, krijg ik dan ook aangepaste medicijnen, waaronder prednison. Dat maakt mijn afweersysteem wat rustiger.

De derde poging is jullie laatste poging. Hoe ervaar je dat?
We hopen natuurlijk dat er nu wat uitkomt. Je kunt je niet echt voorbereiden op het moment dat je te horen krijgt dat het niet gelukt is. We zullen in ieder geval een andere invulling moeten geven aan ons leven. Sowieso leven we ons leven nu ook al op een leuke manier. Dat zwanger worden niet lukt, is verdrietig en pijnlijk, maar het is slechts een onderdeel van ons leven. Verder hebben we een actief leven met veel vrienden en familie.

Hoe houden jullie de moed erin?
We blijven positief, we willen ervoor vechten. Wij zitten nu al zó in het traject, het zou zonde zijn om nu te stoppen. Zolang er nog mogelijkheden zijn, houdt dat de hoop erin. Het is gewoon iets wat we heel graag willen.

Met jouw verhaal wil je meer begrip kweken. Stuit je op veel onbegrip?
Ik merk dat vrouwen die in een soortgelijke situatie zitten, het moeilijk vinden om erover te praten. Ze zijn báng voor onbegrip. Soms reageren mensen laconiek. Ze zeggen: ‘Het leven gaat door’ of ‘Dan is het niet meant to be’. Dat is heel pijnlijk. Ik wil andere vrouwen een hart onder de riem steken. Je kunt je flink waardeloos voelen. Ik heb ook wel eens gedacht: ‘Dan zou ik wel geen goede moeder zijn’. Onzin.