Wat is er bij jou precies gebeurd?
Ik had al zes weken last van mijn arm. Verschillende specialisten konden niks vinden. Toen ik een infarct kreeg, was ik precies op de goede plek, op het juiste moment: op de poli in Dronten, terwijl ik wachtte op de uitslag van een bloedtest. Onderweg had ik veel pijn. Mijn toenmalige man en ik zijn zelfs even langs de kant van de weg gestopt, omdat ik moest overgeven. Gelukkig had ik van de huisarts een morfinespray gekregen en zware Ibuprofen. In de wachtkamer zei ik tegen mijn man: ‘Hèhè, ik ben d’r weer.’ En hup, daar ging ik.

Wat kun je je herinneren?
Van dat moment niks. In Dronten werd ik 50 minuten gereanimeerd en toen ik stabiel was, werd ik naar het ziekenhuis is Zwolle vervoerd. Ik was drie dagen onder zeil. Ze hielden me kunstmatig in slaap om hersenbeschadiging te voorkomen. Ook is er meteen een stent geplaatst. Een soort kippengaasje, maar dan héél klein, dat mijn kransslagader open houdt. Al met al heb ik ‘maar’ tien dagen in het ziekenhuis gelegen. Mijn hart had veel schade opgelopen, maar dat is nu hersteld. Ik heb echt beschermengels van hier tot Tokio om me heen gehad.

Hoe was de periode na deze gebeurtenis?
Heel eng. Ik leefde in angst, was bang dat het nog een keer zou gebeuren. Het vertrouwen in mijn lichaam was ik helemaal kwijt. Het heeft echt wel een jaar geduurd voor ik dat terug had. Dat gebeurde toen ze met een klein cameraatje mijn ader in gingen en ik met eigen ogen kon zien dat de stent zijn werk deed. Ik dacht: het cameraatje kan erlangs, dan kan mijn bloed er ook langs.

Wat veranderde vanaf dat moment voor jou?
Ik durfde weer te sporten. Dat had ik sinds mijn infarct niet meer gedaan. Twee dagen voor het gebeurde, had ik nog een RPM-spinningles gevolgd. Dat is een fietstraining gebaseerd op je hartslag. Dat deed ik heel fanatiek. De laatste twee, drie jaar loop ik hard. Een beetje af en aan.

Wat is je advies voor mensen die denken dat ze wellicht iets aan hun hart hebben?
Blijf bij jezelf. Je weet zelf het beste of er iets met je lichaam aan de hand is. Ik had dan toevallig pijn in mijn rechterarm, maar het kan ook je linker zijn. Of pijn tussen je schouderbladen of in je nek. Laat sowieso elk jaar je bloeddruk opmeten. Als die dan te hoog blijkt, kun je bloeddrukverlagers slikken. Toen ik revalideerde, werd me verteld dat het hart maar een bepaald aantal slagen aankan. Hoe hoger je bloeddruk, hoe hoger het aantal slagen.

Je hebt laten onderzoeken of je hartaandoening erfelijk is. Waarom?
Ik heb een zoontje van tien en wilde graag weten of ik het aan hem kan doorgeven. En zo ja, wat ik kan doen om het voor te zijn. Het bleek niet erfelijk. Ik heb gewoon pech gehad. Hoewel, ik had ook jarenlang veel stress, een hoge bloeddruk en rookte als een ketter. Dat heb ik nu écht afzworen, ik ga ook nóóit meer beginnen.

Meer patiënten
De Hartstichting meldt vandaag: Het aantal patiënten met een hartinfarct, een beroerte en/of hartfalen zal de komende decennia sterk oplopen naar 1,4 miljoen in 2040, een stijging van 65 procent ten opzichte van 2011. In datzelfde jaar kreeg Jennifer een hartinfarct.