Zwangerschapsgym

09.09.2014 | 13:45 UUR | Lieve Op den Buysch

De tijd vliegt, en de laatste maanden zijn aangebroken. Nog een handjevol weken, en de bevalling zal zich aandienen. Tijd voor goede voorbereidingen.

Ik ben begonnen met zwangerschapsgym. Elke maandagavond lig ik samen met nog acht zwangere vrouwen op een matje oefeningen te doen. We doen elke week de zogenaamde liftoefening: waar je al zittend je bekkenbodemspieren aanspant en op die manier een lift nabootst met je ‘onderkant’, omhoog en naar beneden. Ik trek elke keer een ingespannen gezicht, zoals alle anderen om me heen, maar voel helemaal niets. Ik vrees dat mijn bekkenbodem niet bestaat. Maar swa, de stofzuiger kan ik als de beste, en ik ben een kei in de ontspanningsoefening door elke keer in slaap te vallen.
We oefenen met puffen. De befaamde ‘deze wee komt nooit meer terug’ komt voorbij, en ik opper de alternatieven ‘morgen eindelijk weer wijn’ of ‘hierna elke dag rood vlees’ die erg in de smaak vallen bij mijn collega-zwangeren. En verder kletsen we vooral, over hoe het gaat, en wat we voelen en waar we mee bezig zijn.

Na vier lessen kondigt de docente de partner-les aan. Om me heen klinken ongelukkige geluiden. “Oh, is dat volgende week al … ik hoopte dat het nog even zou duren zodat mijn vriend nog even kan wennen aan het idee dat hij mee moet” en: “Ik denk dat ik alleen kom, want ik krijg mijn man echt met geen stok naar een pufcursus, zoals hij dat noemt.” en “Ja, maar, wat gaan we doen dan … mijn geliefde wil echt graag weten of hij er wel wat aan heeft, want hij wil zijn vrije avond er eigenlijk niet voor opgeven.” en “Nee. Punt. Hij komt niet mee. Punt.”
Ik sta versteld van de weerstand. Al vanaf het begin van mijn zwangerschapsgym vragen mijn jongens wanneer er een partnerles is. En vanaf de dag dat ze weten dat er een partnerles bestaat hebben ze beiden geroepen mee te willen. Graag. Niet eentje, maar alle twee. “We zijn allebei bij de bevalling, dus we zijn allebei bij de partnerles.” Ik denk dat als ik ze had gezegd dat ik liever alleen zou willen gaan, dat ze heel erg teleurgesteld zouden zijn, in tegenstelling tot de andere partners, blijkbaar.

Op de dag dat het zover is, zien de jongens en ik dat alle mannen toch mee zijn getrokken door hun vrouw. We zitten allemaal in een kring en de mannen stellen zich voor: “Nou, ik ben Jeffrey en ik ben mee omdat ik geloof ik iets moet leren van mijn vrouw om haar te helpen tijdens de bevalling, ofzo, dus nou, ja, hier ben ik.” Zijn vrouw draait met haar ogen en zucht. Hij doet z’n best, hij doet z’n best. Mijn mannen zijn zenuwachtig en roepen allebei hun namen en dat ze ‘er heel veel zin in hebben, kom maar op!’ Ik lach hardop. Dit gaat leuk worden.
En dat wordt het! Eerst praten we met elkaar over hoe we het begin van de bevalling kunnen herkennen en ook hoe we het eventueel op kunnen wekken. Door bijvoorbeeld ananas te eten, wonderolie te drinken en door seks te hebben. “Zie je nou wel, jongens, ik zei het jullie,” zeg ik grinnikend. Als we allemaal moeten gaan liggen, ‘zoals je ook samen in bed ligt, doe maar lepeltje-lepeltje’, en de jongens naast me gaan liggen, fluistert René, “zoals we altijd samen in bed liggen, he, Nien.” Als de mannen de benen van de vrouw moeten masseren, en ik dus van twee mannen een massage krijg, een bij elk been, fluistert Rick “Volgens mij heb je dit clubje gewoon bedacht ,zijn dit allemaal figuranten die jij hebt betaald…” Als er een oefening is waar de jongens druk moeten geven aan mijn onderrug met hun vuisten, bedenkt René dat het ook een goed idee is om de druk met zijn voeten te geven omdat er meer kracht zit in zijn benen, wat een geweldig idee blijkt, en wat Rick dan ook meteen maar even uitprobeert. De vrouwen om me heen vragen allemaal: “Hee, wat doen jullie nu, dat willen wij ook, hee schat, doe eens wat zij doen…”

Het is een van de leukste lessen die ik in mijn leven heb meegemaakt. Het zorgt voor voorpret voor de bevalling, als het klaarstomen voor een spannende WK-wedstrijd maar dan zonder de prestatiedruk. Mijn lijf reageert meteen op alle aanrakingen van de mannen: het is toch echt wel iets tekort gekomen de afgelopen maanden van geheel-onthouding, en het juicht nu door alle aandacht dat het krijgt. Ik voel hoe mijn zoon, die normaal gesproken de gehele les tegen mijn buikwand aanschopt van enthousiasme en drukte, helemaal rustig wordt als beide vaders hun hand op mijn buik leggen als we lepeltje-lepeltje-lepeltje liggen. Ik ben trots op het feit dat wij er heel gemakkelijk bij liggen/staan/hangen/zitten tijdens deze les, soms zelfs gemakkelijker dan de stelletjes om ons heen, waarvan een paar mannen met rode hoofden naast hun vrouwen staan om op haar stuitje te duwen.
Maar ik voel vooral: het draait misschien wel voor het laatst even helemaal om mij. Nog even, en dan zal alles draaien om die kleine druktemaker in mijn buik, en zal alle aandacht op hem gericht zijn. En daar heb ik immens veel zin in! Maar nu, in deze voorbereiding en tijdens de bevalling, mag het even helemaal om mij draaien. En ik voel me daar niet eens bezwaard over. Ik ga een berg verzetten over een paar weken. Ik ga een kind op de wereld zetten. Ik ga bevallen. En dat ik dan door twee mannen gemasseerd word en dat ik mag aangeven wat ik fijn vind en wat niet, en dat de ogen van Rick en René even echt op mij zijn gericht… Ik kan alleen maar zeggen dat ik daar nu enorm van geniet. Schaamteloos van geniet. Grenzeloos van geniet.
Ik hoop dat ik daar tíjdens de bevalling nog steeds zo over denk…

Nina is 33, wil al jaren moeder worden, maar ze heeft geen partner. Ze besluit het anders te proberen. Zonder vriend, maar met twee mannen. Hier lees je elke week haar ervaringen.