Zomaar een dag

30.09.2014 | 15:00 UUR | Lieve Op den Buysch

Er wordt nog even genoten van de laatste weken (of dagen?) van de zwangerschap.

Om elf uur hebben we een afspraak met de verloskundige. Vanaf nu zal dat wekelijks plaats gaan vinden, want we naderen het einde. En omdat Ömer ons misschien niet zal kunnen begeleiden tijdens de bevalling omdat hij natuurlijk niet altijd dienst heeft, gaan we elke keer een andere verloskundige uit zijn collega-team ontmoeten. Nu het zo goed gaat met mij, en met ons, vinden de jongens en ik dat elke keer weer erg leuk; wie zullen we nu ontmoeten, en aan wie zullen we nu vertellen hoe leuk alles is?

Mary-Ellis is het dit keer, en het is een leuk kwartier. Ze moet lachen als ik weer eens iets vraag over toxoplasmose, en zegt: “Ja, ik las al zoiets in je geschiedenis, dat jij daar nogal panisch over bent.” Ah, ja, mijn zwangerschaps-geschiedenis, die ik uitgeprint meekrijg dit keer, voor het geval ik ga bevallen en naar het ziekenhuis moet of naar een andere zorgverlener. We gaan nu echt de laatste weken in, beseffen we. Onze zoon is ingedaald, en alle controles zijn perfect. We vertrekken met z’n drietjes na deze afspraak lachend naar de auto. “Hij is ingedaald, hij is ingedaahaald”, is de nieuwe hit die we zingen. We stappen de auto in, op weg naar de sauna, waar we vandaag de hele dag gaan vertoeven.

Onderweg lees ik mijn geschiedenis en krijg rode wangen van de schaamte. “Mevrouw is erg misselijk, krijgt medicatie ervoor, maar het helpt helaas niet. Heb mevrouw gerustgesteld dat het minder wordt,” staat er bij de eerste maand. “Mevrouw belt, heeft stukje rood vlees gegeten, bang voor toxoplasmose, heb mevrouw gerustgesteld,” bij de tweede maand. ”Mevrouw voelt zich nog steeds erg ziek…” “Mevrouw belt, is flauwgevallen in een woonboulevard, minder werken is het advies” “Mevrouw heeft ongewassen tuinkers gegeten en is bang voor toxoplasmose, heb mevrouw gerustgesteld” “Telefoontje vanuit het ziekenhuis, mevrouw is opgenomen met ernstige krampen…” “Mevrouw belt, ziet het niet meer zitten, nog steeds erg ziek en nu ook ongelukkig/depressief, doorverwijzing psycholoog” Mijn god! Het is de zwangerschapsgeschiedenis from hell! Ik lees het hardop voor aan de jongens, en die moeten gelukkig lachen om alle ellende … en ik ook. Het is immers geschiedenis. Maar om het zo zwart op wit te lezen, is geen pretje. “Mevrouw gaat naar de sauna met haar twee mannen, en voelt zich top!” roep ik vanaf de achterbank en ze zetten de muziek wat harder.

De sauna was een plan van ons drietjes: de bevalling nadert, en we hebben elkaar eigenlijk nog nooit naakt gezien. Nu zijn de jongens natuurlijk niet naakt tijdens de bevalling, maar ik wel, en verdorie, dacht ik: voor wat, hoort wat. Zij míj naakt zien, ik hén naakt zien, oh zo!
Het is een briljante dag. We zijn in eerste instantie een beetje ongemakkelijk, zomaar met z’n drietjes rondlopend zonder kleren aan. Ik durf steeds niet naar beneden te kijken, omdat ik bang ben dat ze denken dat ik hun piemels aan het keuren ben. Daarnaast waggel ik inmiddels met mijn veel te dikke buik rond, en ben ik me ook erg bewust van mijn grote borsten en naakte lijf. Maar aan het eind van de dag zijn we compleet relaxed met elkaar, en zitten we in het bubbelbad te kletsen over onze toekomstige zoon, zonder enige gene. Het is een geweldige dag, met veel slapen, zwemmen en lezen voor mij (de sauna is echt te heet voor me geworden), en zweten in de sauna voor de jongens.
“Wat is het heerlijk ook om een dag niet bereikbaar te zijn, he? Even van de wereld,” zeg ik tegen de jongens als we ons aankleden aan het eind van de dag en we onze telefoons weer aanzetten. Meteen klinken er veel piepjes. Alle drie hebben we meerdere gemiste oproepen van mijn moeder, zus en mijn vrienden. En appjes en voicemailberichten. Huh, wat hebben we gemist?
Al snel blijkt: omdat ik de hele dag niet te bereiken was, en dat voor mij nogal uniek is geweest de afgelopen maanden met mijn vrije tijd, zijn mijn moeder en zus in de stress geschoten. Als ik ze bel, en uitleg waar ik was, vraag ik ze wat het scenario dan was dat ze bedacht hadden. En dat was dat ik aan het bevallen was, maar dat mijn telefoon leeg was, en ik niemand kon bereiken, en helemaal alleen mijn kind ter wereld aan het persen was. Mijn zus was zelfs naar mijn huis gefietst om te kijken of ik daar was. Toen ik daar niet was, is ze terug naar haar huis gefietst en heeft ze al mijn vrienden gebeld, met mijn moeder gebrainstormd over het feit dat ik ook in de berging had kunnen liggen bevallen “Heb je daar ook gekeken?”, en tot slot het ziekenhuis gebeld. “Mevrouw, informatie over wie hier ligt mogen wij niet verstrekken,” hadden ze gezegd,“bel anders uw zwager even.” “Ja, nee, ik heb geen zwager, ik heb zeg maar twee soort van, ja, ik weet niet hoe ik het zeggen moet, maar er zijn twee vaders en die zijn ook alle twee niet te bereiken en…” Ik kan me alleen maar voorstellen wat de persoon aan de andere kant van de lijn gedacht moet hebben.
De jongens en ik moeten hier erg om lachen, en mijn zus en moeder gelukkig ook. We besluiten vanaf nu bereikbaar te blijven voor onze familie, en ik schrijf toch voor de zekerheid de nummers van de jongens, mijn ouders en mijn zus in mijn agenda bij ‘in geval van nood waarschuwen’.

Ik ben erg blij dat het einde van mijn zwangerschapsgeschiedenis niet is “Mevrouw is in haar eentje in haar berging bevallen van haar zoon.”

Nina is 33, wil al jaren moeder worden, maar ze heeft geen partner. Ze besluit het anders te proberen. Zonder vriend, maar met twee mannen. Hier lees je elke week haar ervaringen.