René is voor werk veel weg. Hij zit anderhalve maand in België voor een project. Hij heeft wel gezegd: “Ik heb een man en een zwangere vrouw thuis zitten, dus ik wil wel af en toe terug”, wat ik een prachtige zin vind, maar als puntje bij paaltje komt, zien we elkaar vrijwel niet. En als ik hem wel zie, vind ik ons contact ineens lastig. René en ik waren van het dingen doen samen, zwemmen, of halsoverkop naar het zuiden rijden, of spelletjes spelen … ik kan al die dingen nu niet meer. Ik ben vaak te ziek en te moe om dingen te ondernemen. Ik ben labieler en emotioneler dan ooit, ik wil graag veel praten over mijn gevoelens en gedachten (wat mij, zoals je begrijpt, enórm aantrekkelijk gezelschap maakt) en dat vindt lastig aansluiting met de niet zo analytische René. Ik merk dat we een beetje uit elkaar groeien. Maar ik merk ook dat ik dat zelf voornamelijk veroorzaak.
Met Rick is weer het tegenovergestelde aan de hand. Hij kan, vreemd genoeg, erg goed omgaan met deze gedowngrade versie van Nina, en ik trek erg naar hem toe. Ik wil hem steeds knuffelen en wil hem vaker en meer zien dan ooit. En ook dat verwart me. Want dat zou toch niet mogen, in deze situatie, vind ik. Dat trekt de verhoudingen scheef. En ik schaam me ervoor, dus neem vervolgens ook afstand van hem, om de boel maar in evenwicht te houden.
Ik ben boos op deze verandering tussen ons drie, verwijt ze dat vaak, en voel ook dat dat krom is, waardoor ik daarna weer erg ga pleasen en veel liever en positiever doe dan ik me voel. Inmiddels durf ik weinig meer te zeggen over hoe ik graag wil dat de zwangerschap, bevalling en kraamtijd gaat verlopen. Omdat ik het simpelweg niet meer weet.

Als René op zijn vrije dag mijn tuintje onder handen neemt, en volledig opknapt, voel ik me bezwaard dat ik niet kan helpen door mijn dikke buik en misselijkheid en ben ik niet gezellig. Vervolgens stuur ik hem veel teveel appjes waarin ik mijn excuses aanbied. Ik ben jaloers op hem en Rick. Als ik hoor dat ze samen naar een voorstelling zijn geweest, ben ik gepikeerd dat ik niet mee ben gevraagd. Als ik dan wel een keer met Rick mee ga naar de film, doe ik veel te erg mijn best om een leuke date te zijn, en ben ik kapot als ik thuis kom. Ik droom dat ik beval van een hond, en van een lange vrouw met rood haar die heel afstandelijk is, en word huilend wakker (ik wíl helemaal geen hond of afstandelijke lange vrouw als kind, uiteraard), en voel me dan heel alleen omdat ik met niemand kan delen dat ik bevallen ben van een hond vannacht. Ik mis iemand.

Al deze dingen zijn lastig uit te spreken. Als je een kind krijgt met een geliefde, kan je altijd moeilijke dingen wegzoenen of knuffelen. En ziet je man hopelijk altijd nog door alle hormonen en dikke buiken de vrouw waar hij verliefd op werd en van houdt. Ik zit met twee mannen die hun best doen, vreselijk lief voor me zijn, maar altijd samen weer weggaan.
Ik voel me niet op mijn gemak, en ben een heel vervelend mens. En dat is alarmerend, want daardoor twijfel ik steeds meer over hoe we de bevalling en kraamtijd samen in moeten … en vraag ik me zelfs af of we dat samen gaan kunnen.

Het gaat kortom niet goed in het huwelijk dat co-ouderschap heet…

Wordt vervolgd.

Nina is 33, wil al jaren moeder worden, maar ze heeft geen partner. Ze besluit het anders te proberen. Zonder vriend, maar met twee mannen. Hier lees je elke week haar ervaringen.