En ineens valt alles op z’n plek. De moeite die ik had met ons drietal, de afstand die ik nam van René en Rick, de vage opmerkingen en huilbuien die ik vaak had. Want dit mag natuurlijk helemaal niet … dit kan helemaal niet.

“En daar moeten we wat aan doen, dat is een gedachtefout”, zegt Evelyn “want je hoeft je er niet voor te schamen, laat staan schuldig over te voelen. Je hebt gevoelens gekregen voor een van de mannen met wie je de intiemste commitment ooit bent aangegaan. In een tijd waar jouw geest en lijf heel erg behoefte hebben aan veiligheid en liefde en intimiteit. Dat kan je simpelweg niet voelen voor beide vaders. Je voelt dat voor Rick. En dat is helemaal niet erg. Je bent iets gaan voelen dat je mist. Maar het is wel zaak om het aan de mannen te vertellen, denk ik. Ik denk dat het goed is om hierover te praten, en dat er voor de mannen een heleboel duidelijk wordt.”

Maar ik durf niet. Ik ben bang dat het alles kapot maakt. Want ik moet René vertellen dat ik verliefd ben geworden op zijn man, op zijn grote liefde. Dat is toch belachelijk? Ja. Dat is belachelijk. Dat is een ridicule onderneming. En ten tweede ben ik bang dat Rick afstand zal nemen als ik hem iets vertel over mijn gevoelens. En ik heb Rick nodig. Dat ik hem stiekem af en toe wil zoenen, kan ik gewoon voor me houden. Want wat als hij zich ongemakkelijk gaat voelen, en zich terugtrekt? Als iemand je vertelt verliefd op je te zijn, en je voelt dat niet terug, dan neem je toch juist afstand?
“Oh”, zegt Evelyn “ook als je met diegene een kind krijgt?” Ik weet het antwoord daar niet op. Dit is namelijk de meest unieke en belachelijke situatie die ik ooit aan de hand heb gehad. Ik heb het gevoel dat ik mijn eigen soap aan het leven ben.
“Ik zou het ze vertellen. Ik denk dat het oplucht. En ik denk zelfs dat je depri gevoelens hierdoor zullen verdwijnen.”

Goed. Heb ik weer. Moet ik aan een homo vertellen dat ik verliefd op hem ben, terwijl ik zwanger ben van hem en zijn man. Hoe krijg ik het voor elkaar?

Vooruit dan maar.
René en Rick hebben patat gehaald en ik heb een salade in elkaar gedraaid. Als alles op is, steek ik van wal. “Nou, ja, de gesprekken zijn erg goed, en er komt veel boven water, en alles wordt wat helderder en een van de grootste dingen die ik dan wel wil vertellen … is dat … nou ja, het klinkt een beetje vreemd en ik wil ook niet dat het heel zwaar wordt ofzo …is, nou, ja, ok, dat ik toch wel de afgelopen maanden verliefd ben geworden op Rick.” Ik kijk de jongens aan, en zij kijken open terug. Vertel maar verder. “En René, het spijt me echt enorm, ik wil je niet het gevoel geven dat ik jou niet leuk vind, want dat vind ik wel, heel erg zelfs, en ik hoop dat je dat ook niet lastig gaat vinden, of stom. En Rick, ook mijn excuses, want hier heb je natuurlijk helemaal niet om gevraagd en ik hoop zo dat je nu niet schrikt en afstand neemt, want ik denk echt dat het nu gewoon biologisch is dat ik je nodig heb, en dat het wel weer af zal zwakken, en dat dit te maken heeft met het feit dat ik nu iemand mis en dat missen erg op jou projecteer. Maar jullie moeten dit weten, want alle rare opmerkingen en buien van mij, zijn vaak zo onduidelijk doordat ik een beetje rond dit feit aan het draaien ben.”

Ik val stil en kijk midden in twee open gezichten. Ik weet niet wat ik zie. Ze kijken niet verbaasd, of vertwijfeld, of zorgelijk. Ze glimlachen.
“Ja,” zegt Rick “ik had eigenlijk al zo’n vermoeden, de afgelopen tijd. Dus het komt niet echt als een verrassing.” Ik sta perplex, en wend me dan naar René, vindt hij het dan niet erg? “Ik snap het wel”, glimlacht hij ,“ik vind Rick ook erg leuk.”

Er vallen kilo’s stenen van mijn schouders. We kunnen het er over hebben, en hoe langer we erover praten, hoe meer ik inzie dat het geen probleem is, en dat deze jongens alles aankunnen. Natuurlijk doet het ergens pijn dat deze mededeling niets veroorzaakt, natuurlijk heeft de verliefde kant van mijn brein toch ergens gehoopt op dat Rick zou zeggen: “Joh, dat gevoel heb ik ook! Zullen we een soort driehoeksverhouding beginnen?” Maar eigenlijk is dit fijner, dat beide mannen er open voor staan, en me het gevoel geven dat ik niet gek ben. We zijn alle drie opgelucht.

Die avond praten we over de bevalling, over de kraamtijd, over ons kindje, eindelijk zonder rookgordijnen. Zo zeg ik: “Ik vind het ook heel belangrijk dat we veel huid-op-huid-contact gaan hebben met ons kindje. Ik heb dat al door de borstvoeding, maar ik vind dat jullie ook af en toe met hem op jullie ontblote borst moeten gaan liggen” “Jaahaaa,” zegt Rick “dat zeg je alleen maar om mij uit de kleren te krijgen, he Nien.”

En ik denk: tjeetje, wat zijn jullie toch een stel gouden mannen. Hoe jullie hierop reageren is echt waanzin. Dat ik in deze situatie mijn gevoelens kan vertellen, die ikzelf pas zo lastig vond, en dat jullie daar zo ruimdenkend en rustig en niet angstig op reageren. Dat laat alleen maar zien hoe mooi en open jullie in het leven en de liefde staan.
Ik hoop maar dat onze zoon daar veel van gaat leren, die levenshouding van jullie. En net zo blij gaat zijn als ik, met jullie in zijn leven.

Wordt vervolgd.

Nina is 33, wil al jaren moeder worden, maar ze heeft geen partner. Ze besluit het anders te proberen. Zonder vriend, maar met twee mannen. Hier lees je elke week haar ervaringen