Via mijn verloskundige kom ik bij een vrouw terecht die gespecialiseerd is in zwangerschaps-problematiek, Evelyne heet ze. Waar Ömer mijn kerstengel was, is Evelyne mijn lente-engel. “Dus je bent al zeven maanden aan het overgeven, je werkt niet meer terwijl dat je lust en je leven was, je sociale leven ligt op z’n gat omdat je feestjes en etentjes vaak niet trekt, je bent verhuisd tijdens een zware zwangerschap, je hebt in het ziekenhuis gelegen en gevreesd voor je kindjes leven, en je leeft en woont zonder partner waardoor je soms erg iemand naast je mist … in principe is het wel normaal dat je het even niet meer ziet zitten, Nina. Maar we gaan er hard aan werken om je deze laatste maanden weer wat sterker in je schoenen te laten staan.” Ze is mijn heldin, en we besluiten dat ik twee keer per week langs ga komen. Op zoek naar de angel.

Ik hoop dat door deze gesprekken, het contact met de jongens verbetert. Maar dat doet het helaas niet. We gaan met z’n drietjes naar een bevalcursus, en waar ik dacht dat ik me trots zou voelen met twee betrokken vaders naast me, ben ik die middag alleen maar verdrietig. Om me heen heeft iedere vrouw een man naast zich, wiens hand ze af en toe kan pakken als er weer een dia voorbij komt waarin een meloen uit een vagina lijkt te komen. Ik zit naast twee mannen, en als ik naast me kijk, zie ik dat zij hand in hand zitten. Ik begin te huilen als Rick in mijn oor fluistert dat hij zo weg moet, en het eind van de cursus niet mee kan maken. Later moet ik weer huilen als René en ik samen eten en Rick hem belt om nog even bij te praten over de middag. Ik voel me alleen en ellendig, de arme mannen tasten in het duister, en ik weet verdorie nog steeds niet waar die angel zit.
Een dag later eten we bij mijn moeder, en als ik aan René wil vragen wat hij drinken wil, zie ik dat Rick hem net op dat moment op zijn mond zoent en even vasthoudt. Ik schenk, ineens meer dan woedend, een biertje en een wijntje voor mijn mannen in, zet de glazen veel te hard op tafel, en zeg kwaad dat ik de hond wel even uit ga laten. Mijn moeder en de jongens staan perplex, de arme hond wordt door de regen voortgesleurd en als ik terugkom en ze vragen wat er is, zeg ik kinderachtig “Niets”. Ik weet het namelijk echt niet. Ik durf niets te zeggen, ik heb geen idee waarom ik zo woedend ben. Na het eten moet ik weer overgeven, en de avond kan bijgeschreven worden op het lijstje ‘bedorven avonden tijdens de zwangerschap’. Die lijst is inmiddels immens lang.

Ten einde raad vertel ik Evelyne over dit voorval en begin te huilen:
“Ik trek het gewoon niet, om dat zo allemaal gewoon te moeten zien, gewoon, en op zulke momenten denk ik gewoon, volgens mij ben ik gewoon verliefd geworden, en dat mag en kan natuurlijk gewoon niet, en….”
“Sorry, mag ik je even onderbreken? Wat zei je daar precies…?” vraagt Evelyne.
“Euhm…dat ik denk dat ik een beetje verliefd ben geworden… misschien…”

Ach nee hè, wat een rot-angel.

Wordt vervolgd.

Nina is 33, wil al jaren moeder worden, maar ze heeft geen partner. Ze besluit het anders te proberen. Zonder vriend, maar met twee mannen. Hier lees je elke week haar ervaringen.