Wachten

07.10.2014 | 14:40 UUR | Lieve Op den Buysch

Het einde van de zwangerschap is nu echt in zicht.

Vanaf 38 weken zitten wij op hete kolen. We zijn ervan overtuigd dat hij nu gaat komen. Want onze jongen is een snelle, onze jongen is niet gemiddeld, onze jongen is supersterk en heeft er zin in. Wij gaan ver voor de uitgerekende datum bevallen, we weten het zeker. We hebben een speeldoosje bij mij thuis en precies eenzelfde bij de jongens thuis, zodat onze zoon zich in elk huis thuis voelt als hij gaat slapen. Dat staat symbool voor hoe klaar we voor hem zijn. Maar vooralsnog laat de jongen zich niet zien.

Met 39 weken bel ik huilend René op. “Ik denk dat we te weinig geboortekaartjes hebben. Wat moeten we nou? We moeten toch back-up kaartjes hebben, voor als we iemand zijn vergeten, hebben we dan wel genoeg, volgens mij hebben we er te weinig…” Ik ben al dagen dingen aan het regelen en vooral aan het huilen. Het lijkt als donderslag bij heldere hemel te komen, want de afgelopen weken waren een groot feest. Ik heb geen rust in mijn lijf. Ik moet alle rekeningen nu betaald hebben, ik wil alle columns voor de komende maanden geschreven hebben, ik wil mijn huis schoon en aan kant en ik wil dat die ene oude radiator in de berging beneden weggehaald wordt. En elke keer als ik een ding van mijn lijstje heb gestreept, komt er weer een nieuwe bij. En ze worden steeds onzinniger.
Ik moet van mezelf alles gelezen hebben over de bevalling wat er maar te lezen valt. Ik heb een CD met hypnobirthing oefeningen die ik elke dag van mezelf moet doen. Ik kijk filmpjes op internet over hoe je goed en rustig thuis kan bevallen.
En daarnaast wil ik voor iedereen in mijn omgeving nog cadeautjes kopen, om iedereen te laten zien hoeveel ik van ze hou en hoeveel ik hun hulp de afgelopen zwangerschap heb gewaardeerd. En in de supermarkt heb ik mijn mandje bomvol gegooid met allemaal dingen die ik ineens denk te moeten hebben voor de bevalling, van rietjes om uit te drinken tot Dextro Energy, AA-drink, en ijsjes. En genoeg brood en beleg en te drinken voor een week, want ik kan na de bevalling natuurlijk geen boodschappen doen.
Vervolgens bel ik René dus thuis op over de kaartjes. Hij reageert magistraal (de jongens hebben mij voor altijd verpest voor alle toekomstige mannen, zo goed zijn ze voor mij) dat ik gewoon alles zo goed wil regelen en dat ik dat al gedaan heb. En of ze anders even langs moeten komen. Graaaaaag, zeg ik.
De remedie van de jongens; niet meer zoveel alleen zijn. Niet zoveel meer denken en in mijn hoofd zitten. We trekken de agenda’s en zorgen dat ik elke dag met iemand eet, en het liefst zoveel mogelijk met hen. Hoewel zij net zo gespannen zijn als ik, helpt het inderdaad om niet alleen te zijn deze dagen.

Het is alsof ik elke dag de liefde van mijn leven kan gaan ontmoeten. Het maakt mijn dagen spannend. Ik lees veel vrouwenbladen, doe veel dutjes, zit in de tuin, bel wat met mijn familie en vrienden en heb het gevoel dat op straat iedereen aan me kan zien dat ik op het punt van bevallen sta. Bij elk krampje voel ik me zenuwachtig worden, en ben ik een beetje teleurgesteld dat het niet doorzet. En ik heb nog nooit uitgekeken naar iets dat zo vies klinkt als de slijmprop. Maar vooralsnog is er geen wee in zicht en geen slijmprop gearriveerd. Ik slaap al nachten op een plastic ondermatje, maar geen gebroken vlies.
Elke ochtend word ik wakker en is er weer een nacht voorbij zonder bevalling. Ik ben nerveus; ik ga straks iets doen waar eigenlijk niet op voor te bereiden is. Want we weten niet wanneer het gaat gebeuren, hoe het gaat gebeuren en wie er uit mijn buik komt. Ik heb nog nooit iets mee gemaakt dat zo out of my hands is als dit. Nieuw leven. Mijn hoofd kan het niet bijbenen…

Inmiddels is het boven de 30 graden. En ik krijg koorts. Vlak voor de uitgerekende datum krijg ik ineens koorts. Ik lig twee dagen doodziek te zweten in mijn bed, met een kop vol snot en een lijf dat niet omhoog te krijgen is. Ik zeg elke dag tegen mijn zoontje “kom nu maar even niet, schatje, ik heb even geen energie om je eruit te persen”. De verloskundige vertelt me dat ik niet bang hoef te zijn, de natuur zit zo wonderlijk in elkaar dat je meestal niet gaat baren als je ziek bent. Maar dat ik mij wel schrap moet zetten voor daarna; als je koorts hebt gehad rond je uitgerekende datum, komt het kindje meestal als de koorts weg is.
En jawel, de dag dat mijn koorts zakt, krijg ik voorweeën. En ik hoop dat het doorzet. We zijn er klaar voor. Mijn moeder en Rick komen een dagje bij me zitten, want ik kan door de hitte, het is inmiddels 34 graden buiten, geen stap meer verzetten. We hopen, en kletsen en eten waterijsjes en krijgen het alle drie steeds warmer. “Ja, het is buiten ook erg warm, hoor”, zegt Rick zwetend. Hij gaat naar de wc, en komt rennend terug “Nina, heb jij in je zwangerschapsdementie de verwarming in de badkamer aangezet? De verwarming is loeiend warm!!” Verbaasd voel ik aan de verwarming in de kamer, en ook die is heet….de ketel in de keuken is op hol geslagen. Het is buiten 34 graden, en al mijn verwarmingen staan op standje tien. We bellen de monteur, en die komt gelukkig binnen twee uur, maar al mijn spannende voorweeën zijn door de stress en hitte in een keer weg. Rick en mijn moeder nemen afscheid met de woorden; misschien morgen Nien, misschien morgen.

De volgende ochtend word ik om zes uur wakker van een krampje. Deze voelt anders dan de dagen ervoor. Ik klop met mijn hand zachtjes op de billetjes van mijn zoon…”Kom er vandaag maar uit, lieverd, het mag.”
Ik ben benieuwd of ik een gehoorzame zoon heb…

Nina is 33, wil al jaren moeder worden, maar ze heeft geen partner. Ze besluit het anders te proberen. Zonder vriend, maar met twee mannen. Hier lees je elke week haar ervaringen.