Hoe ziet Nina de toekomst als gezinnetje, wat zijn haar verwachtingen? Met een inmiddels erg dikke buik denkt ze daarover na.
Mijn zus en vriendinnen die moeder zijn, zijn heldinnen. Ik vind eigenlijk alle moeders heldinnen, maar mijn zus en vriendinnen spannen natuurlijk de kroon. Ze voeden hun kinderen goed op, hebben ook nog ruimte voor sociale contacten, gaan bewonderenswaardig om met alle gebroken nachten en werken daarnaast ook allemaal. En als klap op de vuurpijl hebben ze vrijwel allemaal een uitdaging in hun moederschap. Zo heeft de een een relatie-crisis op het moment, en is hard bezig met het combineren van werken, relatietherapie en hun zoon opvoeden. De ander heeft twee kinderen gekregen in anderhalf jaar tijd, en heeft ietwat onderschat dat twee kinderen toch echt zwaarder zijn dan eentje. Weer een ander heeft een man die een carrière heeft die zodanig in de lift zit, dat hij amper thuis is, waardoor zij veel alleen moet doen. Nog niet te spreken over de handicap van de zoon van weer een ander. Het zijn heldinnen, stuk voor stuk.
En allen prijzen mij gelukkig ook. Ze prijzen mij voor de keuze die ik heb gemaakt. En ik snap wel waarom.
Hun keuze was het volledige ouderschap. Het 24 uur per dag ouder zijn, het niet meer uit kunnen slapen, het vrijwel nooit kunnen zeggen “jeetje, ik weet even niet wat ik met mijn avond aanmoet, wat zal ik gaan doen?”
Ik ga dat niet krijgen. Ik ga na het eerste half jaar waarin ik borstvoeding geef, de helft van de week alleen thuis zijn. Ik ga na een paar dagen mijn kindje naar zijn vaders brengen, en dan een paar dagen kunnen doen wat ik wil. En net op het moment dat ik mijn zoon te erg begin te missen, en ben bijgetankt, komen ze hem weer brengen voor een heerlijke halve week. Het klinkt hen als muziek in de oren. Zij zijn namelijk al-tijd moe.
