Tijdens een Oostenrijkse ontbijtshow op televisie zag ik een item over de laatste mode met Sharlely Becker, de vrouw van Boris. Het Nederlandse model zag er prachtig uit. In vloeiend Duits met hevig Rotterdams accent zei ze opeens, alsof ze zich voor iets leek te moeten verantwoorden: ‘Ich liebe Mode, ich bin eine Frau!’
Op een of andere manier bleef dat simpele zinnetje, inclusief accent, rondzingen in mijn hoofd. Ik heb er twee dingen van opgestoken.
Accent mag
Het eerste is dat ik net als Frau Becker gewoon Duits moet praten, zonder me druk te maken over een accent of allerlei naamvallen. En het tweede: dat ik me als Frau niet schuldig moet voelen over de aanschaf van een nieuwe jurk, extra tas of het zoveelste paar schoenen, als ik toch al heb besloten tot de koop over te gaan.














