Wat ging er vooraf aan ‘Mijn man en mijn minnaars’?
Toen ik in San Francisco woonde, heb ik een jaar lang een open huwelijk gehad. Dat noem ik ‘het project’. Doordeweeks woonde ik in een appartementje en in het weekend thuis bij mijn man. Doordeweeks mochten we allebei met andere partners naar bed; in het weekend waren we monogaam. Mijn man had op een gegeven moment besloten zich te laten steriliseren, zodat we samen definitief geen kinderen zouden krijgen, en dat heeft de doorslag gegeven. Toen dat eenmaal gebeurd was, besefte ik dat ik niet op mijn sterfbed tot de conclusie wilde komen dat ik geen kinderen had en in totaal slechts vier minnaars had gekend. Toen heb ik hem voorgesteld een poosje een open huwelijk te proberen.

Waarom dacht je met niet-monogaam gedrag je huwelijk te kunnen redden?
Het voornaamste doel van het project was niet om mijn huwelijk te redden, maar om iets in mijn eigen ziel te redden en ondertussen hopelijk mijn huwelijk in stand te houden.

Was je tijdens die periode van het open huwelijk al van plan om er een boek over te schrijven?
Nee. Pas toen het project ten einde was, opperde een vriend van me, die zelf schrijver is, dat ik erover moest schrijven. Ik wilde er eerst niets van weten en ben pas ruim twee jaar later aan het boek begonnen.

Wat heeft het feit dat je geen kinderen hebt, te maken met promiscuïteit?
Niet iedereen zal het met me eens zijn, maar in mijn ogen zijn het moederschap en seksuele avonturen de krachtigste manieren om je vrouw-zijn tot uitdrukking te brengen. Ik kon verder in mijn leven, met een drukke baan, nergens zo’n intens vrouwelijke ervaring uit putten. Toen duidelijk werd dat ik het eerste nooit zou krijgen, voelde ik de behoefte om het laatste na te jagen. Bovendien was ik, zonder kind in het vooruitzicht, vrij om een gevaarlijker, minder conventioneel pad te bewandelen.

Als je een kind wilde, waarom ben je dan niet via adoptie of een spermabank alleenstaande moeder geworden, of waarom heb je geen andere man gezocht?
Toen mijn man zich liet steriliseren, was ik 43. Mijn beste vriendin was via kunstmatige inseminatie alleenstaand moeder geworden en hoewel ik grote bewondering voor haar had, wist ik dat dat niets voor mij was. Het leek me wat aan de late kant om nog een nieuwe man te zoeken en te leren kennen. In het boek verken ik het grijze gebied van het verlangen en niet alleen de vraag: ‘Wil je X?’, maar ook de veel interessantere vraag: ‘Hoe gráág wil je het?’ Ik kon op een schaamteloze, onconventionele manier het seksuele avontuur aangaan omdat daarbij alleen volwassenen met wederzijdse instemming betrokken zouden zijn. Maar bij het moederschap heb je te maken met een weerloos kind, dus stond ik veel voorzichtiger tegenover de mogelijkheden moeder te worden dan tegenover mijn seksuele verlangens.

Ben je nog samen met je man? Wat vindt hij ervan dat je dit boek geschreven hebt?
Nee. We zijn in goed overleg uit elkaar gegaan. We hebben allebei een nieuwe partner en zijn nog steeds bevriend. Er zijn dingen veranderd, we hebben lessen geleerd. Toen het idee voor het boek net was ontstaan, heeft mijn ex me aangemoedigd het te schrijven. Ik heb hem het hele manuscript laten lezen voordat ik het naar de uitgever stuurde en ik heb de wijzigingen die hij voorstelde doorgevoerd.

Raad je andere mensen aan een open huwelijk aan te gaan?
Ik pleit niet voor monogamie, maar ook niet voor het tegenovergestelde. Ik ben geen therapeut of deskundige. Ik ben een schrijver en journalist die de blik op zichzelf heeft gericht en die heeft geprobeerd zo eerlijk mogelijk over haar midlifecrisis te schrijven. Ik ben weer monogaam en gelukkig, en ik ken toevallig ook een paar niet-monogame echtparen die er zeer tevreden over zijn. Zelfs de wettelijke definitie van het huwelijk is in deze tijd aan verandering onderhevig, dus echtparen zijn vrij om een huwelijk in te richten of aan te passen zoals het hun als twee volwassenen met wederzijdse instemming goeddunkt.

Wat is de boodschap die je de lezer mee wil geven?
Dat hangt af van de lezer. Sommige lezers zullen het gewoon als een avontuur lezen. Anderen zullen in het verhaal een waarschuwing zien. Ik heb van vrouwen gehoord dat ze door dit boek hun diepste verlangens aan hun man hebben durven bekennen, van mannen dat het hun heeft geholpen een echtscheiding in gang te zetten, van jonge vrouwen dat het hun geholpen heeft duidelijk te maken wat ze verder met hun leven willen. Maar het is geen zelfhulpboek. Het zijn memoires, mijn eigen ode aan het verlangen van de vrouw naar passie, intimiteit en het leven zelf.