In de rubriek ‘Monumentje’ brengen lezers een ode aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag herdenkt Jessica (34) haar zoontje Riley, die zes dagen na de geboorte overleed.
Verteld aan Bart Wiendels door Jessica Wielink, ter nagedachtenis aan Riley Wielink (2 april 2017 – 7 april 2017).
Onze zoon Riley is geboren op 2 april 2017, wat waren wij trots.
Tijdens de daaropvolgende nacht merkte ik tijdens de borstvoeding dat Riley niet goed dronk en een beetje koud aanvoelde. De volgende ochtend belde ik de verloskundige op. Zij zei dat ik kunstvoeding moest geven en huid op huidcontact moest toepassen, zodat hij warmer werd.
Ineens voelde ik dat Riley doodstil lag, en ademde hij niet meer. Vol angst en in paniek belde ik 112. Er werd mij verteld dat ik meteen moest gaan reanimeren. Het was het meest verschrikkelijke moment uit mijn leven.
De politie kwam en een agente nam mij mee naar de slaapkamer, waar ik verscheurd door emoties mijn man moest bellen. Het enige wat ik kon zeggen, was dat Riley was gestopt met ademen, en dat mijn man nu naar huis moest komen.
Riley werd overgebracht naar het VU ziekenhuis in Amsterdam. Daar kregen wij te horen dat Riley een zeldzame hartafwijking had, maar dat hij er – door middel van een operatie – wel oud mee kon worden. Riley werd overgeplaatst naar het LUMC in Leiden. De artsen waren erg bang voor hersenschade door het zuurstoftekort dat hij vóór en na de reanimatie had opgelopen.
Op vrijdagochtend hadden mijn man en ik een gesprek met twee artsen die zijn hersenscan hadden onderzocht. Ik weet nog dat we vol goede moed naar binnen gingen. Ze vertelden ons dat de hersenschade te groot was om nog een waardig leven te kunnen leiden. Onze wereld stortte letterlijk in.
Diezelfde dag lieten wij onze ouders en dochter komen en hebben wij Riley laten gaan. Hij is liefdevol in onze armen geboren en liefdevol in onze armen gestorven.
We zijn nu vier jaar verder en dat moment zal ik nooit vergeten. Er zijn nachten dat ik nog zwetend wakker word.
Wel kijk ik er met een trots gevoel op terug. Trots dat hij in ons leven is gekomen, en trots hoe wij ons als gezin hier doorheen hebben geslagen. Riley hoort bij ons gezin en hij is inmiddels grote broer geworden: Bradley Domenico Riley is vernoemd naar zijn zus en grote broer.
Lees ook
Gianna herdenkt haar moeder Martine: ‘We leven met een lach en een traan’
