Eerbetoon aan Willy: 'Er gaat geen dag voorbij dat ik niet even aan je denk'

31.05.2017 | 10:42 UUR | Eva Bongers

In onze serie ‘Monumentje’ brengen lezers een ode aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag: Willy – de zus van Cora – die 41 jaar werd.

Geschreven door Cora Santjer, ter nagedachtenis aan haar zus Willy Santjer (14-9-1955 – 20-11-1996).

Band
Mijn grote zus, wat mis ik je. Ik vraag me soms af of je nu trots op mij zou zijn. Omdat jij acht jaar ouder was dan ik, trokken wij in onze kinder- en pubertijd niet veel met elkaar op. Jij ging immers het huis uit toen ik 13 jaar was. Nee, die band kwam pas later, toen ik ook op mezelf ging wonen en vooral toen ik kinderen kreeg. Iets wat jou door je ziekte nooit gegund was.

Operatietafel
Je was 17 jaar toen je voor het eerst op de operatietafel kwam te liggen. Je had vage pijnen en je kon moeilijk lopen. Artsen wisten niet wat het was, maar om te bepalen waar de pijn vandaan kwam, besloten ze je te opereren. De boosdoener bleek een goedaardig tumor in je heup te zijn.

Tekst gaat door onder de afbeelding.

Bewondering
Toen je 21 was, voelde je plotseling een bobbel op je heup. Deze keer was het foute boel. Een tijd van operaties, chemokuren, bestralingen en opkrabbelen brak aan. En ik had alleen maar bewondering voor jou. Hoe je na een zware longoperatie binnen tien dagen alweer op de hometrainer klom om conditie op te bouwen. Hoe sterk je was. Er brak ook een tijd van angst aan, voor jou én voor ons. Angst om je te verliezen, maar iedere keer kwam je er bovenop.

Altijd een kaartje of belletje
Ik bewonder je en sta versteld van hoe jij ondanks alle operaties en angst toch altijd geïnteresseerd bleef in de ander. Er ging geen verjaardag voorbij zonder lief kaartje of telefoontje. En zelfs als ik tussen neus en lippen door vertelde dat ik ergens een pijntje had, kreeg ik geheid een een beterschapskaartje of -belletje. Het heeft jaren geduurd voordat ik eraan gewend was dat ik je op onze verjaardag niet aan de andere kant van de hoorn hoorde als ik opnam.

Angsten
Niemand had verwacht dat je de 41 zou halen, maar gek genoeg heb ik je overlijden nooit aan zien komen. Ik leerde leven met mijn angst om je kwijt te raken. Maar jij had ook angsten. Vooral in de laatste fase van je leven en het doet pijn dat je die angsten nooit met me gedeeld hebt. Later vertelde de arts in het ziekenhuis me dat je je toen vooral zorgen maakte om mij. ‘Want hoe moest het nu met mij als jij er niet meer was?’ Tot op het laatst was je dus meer met anderen bezig dan met jezelf.

Wil’s kracht
Je voormalige werkgever zei op je begrafenis: “Wilskracht was Wil’s kracht.” Ik had je niet beter kunnen omschrijven. Een paar weken voor je overlijden vroeg jij mij terloops: “Als ik er niet meer ben, dan vergeet je mij toch niet? Willy, er gaat geen dag voorbij dat ik niet even aan je denk. Je bent en blijft mijn grote zus.

Wil jij ook een monumentje schrijven? De herinnering levend houden aan je overleden geliefde, vriend of familielid? Mail dan jouw ode en een mooie foto naar nieuws@lindanieuws.nl ovv Monumentje. Graag onder de 350 woorden blijven.