Vandaag blijkt dat een behandeling tegen kanker tijdens de zwangerschap minder schadelijk is dan gedacht. Wij belden met Melanie (27), die tijdens haar zwangerschap werd behandeld aan baarmoederhalskanker.
We spraken Melanie voor de rubriek ‘Werpsterren’, waarbij ze voor elke fase vijf sterren te verdelen heeft: 1 ster staat voor de ultieme nachtmerrie, 5 voor het perfecte sprookje.
Lees ook
Behandelen kanker tijdens zwangerschap minder schadelijk dan gedacht
“Mijn man Ferry (32) en ik kregen in november 2015 onze eerste dochter: Jaidey (2). We wilden snel een tweede kindje, maar Jaidey was best moeilijk. Ze huilde veel. Lang werd daar geen oorzaak voor gevonden, maar later bleek het een koemelkallergie te zijn. Toen het beter ging besloten we het spiraaltje er weer uit te laten halen en na een maand was ik alweer zwanger. Het was snel, maar we waren er heel blij mee.”
Melanie, Jaidey en Ferry toen Melanie 26 weken zwanger was. “Ik had er toen nog geen besef van dat ik eigenlijk heel ziek was.”
“Ik vond deze zwangerschap zwaarder dan de eerste. Ik was niet vooruit te branden. Ook had ik na twintig weken veel last van bekkenpijn. Toen ik 27 weken zwanger was, kreeg ik ineens heel veel bloedverlies. Ik schrok me helemaal wild: alles zat onder het bloed. Ik was totaal in paniek. Een ambulance heeft me naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig voelde ik de baby wel bewegen, dus hij leefde nog. Een echo bevestigde dat het met hem goed ging.”
“Er moest een biopt genomen worden uit mijn baarmoeder. Normaal word je hiervoor verdoofd, maar dat kon gevaarlijk zijn voor de baby. Het wegnemen van het weefsel deed meer pijn dan de bevalling van Jaidey.”
“Ik bleef nog twee nachten in het ziekenhuis en ging daarna vrolijk naar huis. Er was nog geen nieuws, dus het leek me niks ernstigs. Ik voelde me ook helemaal niet ziek. ‘Klaar, afgesloten, uit.’ Pas vijf dagen later kregen we het telefoontje: het was niet goed. Ik begon meteen te huilen. Jaidey stond bij me: “Mama, mama, wat is er?””
“Ik had kwaadaardige kanker, maar omdat de vorm en behandelbaarheid nog onbekend waren, konden ze nog niks doen. Twee lange, onzekere weken hebben we op de uitslag moeten wachten. Het bleek baarmoederhalskanker die gelukkig te behandelen was en ik had geen uitzaaiingen.”
21 november 2017, net voordat Melanies haar eraf ging.
“Vanaf dat moment werd ik geleefd. Daarom ben ik een blog bij gaan houden en heb ik een fotograaf overal foto’s van laten maken. Ik zie en lees nu dingen terug die ik alweer vergeten was. De twee chemo’s – een versie die zo min mogelijk belastend was voor de baby – waren heftig. Ook het afscheren van mijn haar was erg confronterend.”
21 december 2017, een dag voor de operatie.
“Met 36 weken en vier dagen werd onze zoon Jake – op 22 december 2017 – door middel van een keizersnede gehaald. Ik ben heel blij dat ik heb kunnen zien hoe hij gehaald werd. Er was even paniek omdat ze in de placenta gesneden hadden, maar daarna ging het gelukkig al snel goed.”
“Na de bevalling werd ik onder narcose gebracht en ben ik vijf uur lang geopereerd. Hierbij hebben ze mijn baarmoeder verwijderd. Mijn eierstokken hebben ze kunnen laten zitten. Wel is er uit voorzorg één verplaatst. Het was een pittige operatie, maar alles is volgens plan gegaan.”
“Ik werd ontzettend moe wakker, maar was heel blij om Ferry en Jake te zien. Ik vind het jammer dat ik Jake’s eerste uren niet heb meegemaakt, maar doordat de fotograaf alles heeft vastgelegd, weet ik hoe die uren zijn geweest.”
“De eerste dagen gingen opvallend goed – te goed, dacht ik al. Op tweede kerstdag ben ik voor Ferry’s ogen flauwgevallen en werd ik met spoed naar de Intensive Care gebracht. Hier lag ik vier uur in kritieke toestand door een dubbele longembolie. Er had een bloedpropje in mijn slagader gezeten dat uiteindelijk naar mijn longen is geschoten. Als het niet was doorgeschoten, was ik voor Ferry’s ogen dood neergevallen. Mijn hart brak toen ik dat hoorde.”
Jake en Melanie in de kraamweek.
“Hoe sterk ik daarvoor was geweest – het was natuurlijk zwaar, maar ik heb altijd hoop gehouden – zo slecht voelde ik me nu. Ik had geen vertrouwen meer in mijn lichaam. Tien dagen na de operatie kregen we te horen dat ze alle kankercellen uit mijn lichaam verwijderd hadden. Dat was natuurlijk ontzettend mooi nieuws.”
“Na tien dagen mochten we naar huis en ook hier ging het niet meteen goed. De volgende dag al moest ik naar het ziekenhuis omdat ik dacht dat ik urine verloor. Gelukkig bleek het overtollig vocht te zijn en is dat over gegaan. Na zeven dagen kreeg ik een enorm bult in mijn arm: trombose. Het vertrouwen in mijn lichaam werd steeds minder.”
“De eerste zes weken kon ik niks, maar we hebben veel steun van lieve vrienden en familie gehad. Ook Jaidey heeft het veel gedaan. Laatst werd ze door iemand anders opgehaald van school en vroeg ze meteen: “Mama ziekenhuis?” Dat doet wel wat met me.”
“Het gaat nu heel goed met ons. Jaidey en Jake zijn twee handen op één buik en ik heb inmiddels een eigen bedrijf in jumping fitness en dat is een groot succes. Volgens mijn oncoloog is het ook erg goed om na chemo’s te sporten voor een betere concentratie.”
Jaidey en Jake nu.
Lees ook
Paul en Suzanne over hoe ze overeind bleven ondanks dwarslaesie en borstkanker
“Ik besef dat het leven elk moment over kan zijn. Maar ik wil graag met mijn verhaal anderen helpen. Ik ben het voorbeeld van dat het echt goed kan komen.”
Melanie en Jake nu.
Er worden in Nederland per dag gemiddeld 478 kinderen geboren en dat gaat elke keer weer anders. Was jouw bevalling speciaal of juist precies als in de boekjes? We willen het allemaal weten. Mail in het kort jouw bevallingsverhaal (met naam, leeftijd, telefoonnummer en foto’s) naar: nieuws@lindanieuws.nl.
