Scootertour
“Ik had mijn mbo-opleiding aan de Middelbare Hotelschool afgerond en wilde nog graag verder studeren op het HBO. Ik had alleen nog geen idee welke richting ik op wilde, dus ik besloot een tussenjaar te nemen. Ik ging drie maanden reizen door Azië met mijn oud-klasgenoot Irene. We wilden naar Thailand, Laos en Vietnam. Na een maand genieten in Thailand vlogen we door naar Laos. Daar gingen we een driedaagse scootertour doen: de Thakhek Loop. De derde dag van die tour liep alleen niet helemaal als gepland.”

Shock
“De laatste dag moesten we honderdtachtig kilometer afleggen op de scooter, dus we besloten goed door te rijden. We zouden maar één stop maken: bij een meer om te gaan zwemmen. Zo’n vijftig kilometer voor het meer, moest ik plotseling remmen. Ik heb geen idee meer waarvoor. In een reflex greep ik de handrem. We reden zo’n zeventig kilometer per uur, waardoor ik over de scooter heen vloog. Vanaf dat moment weet ik niks meer: ik was in shock. Ik schijn meteen te zijn opgestaan, en weer terug op de grond te zijn gevallen.”

Paniek
“Ter plekke ben ik geholpen door lokale mensen, zij maakten mijn wonden schoon. Wat ik me nog wel kan herinneren is dat er een vervelende man foto’s zat te maken. Ik zei ‘no pictures‘, toch hield hij niet op. Mijn vriendin is tegen hem gaan schreeuwen dat hij moest stoppen. Zij hebben mij naar het ‘ziekenhuis’ gebracht , wat eigenlijk meer een ruimte met open ramen was waar ze mijn wonden gingen ontsmetten. Er was geeneens een ziekenhuisbed, alleen een behandeltafel. In het begin was ik nog verward, maar later kwam ik weer een beetje bij en raakte ik volledig in paniek.”

Kwaad
“Ik keek naar mijn voeten en zag dat mijn nagellak eraf was en dat er wondjes op zaten. Vervolgens zag ik dat mijn benen helemaal open lagen. Op dat moment kwam het besef dat het geen droom was: dit was echt gebeurd. Er stonden zes mensen om me heen waarvan er maar twee wat deden. Ik werd kwaad omdat ik niet wist wat ik moest. Irene heeft de overige mensen weggestuurd om mij rustig te krijgen.”

Medicijnen
“Ik wilde geen injectie, ik was veel te bang dat het niet hygiënisch was en dat ik er ziektes van zou krijgen. Ik wilde ook niet zomaar de medicijnen innemen die ze me gaven, dus Irene belde mijn moeder, die apothekersassistente is, om vragen te stellen. Een paar dagen voor het ongeluk had ik Irene verteld dat mijn moeder altijd bang is dat er iets met mijn tanden gebeurd. Het eerste wat Irene dan ook zei toen ze m’n moeder aan de telefoon kreeg was dus: ‘Er is niks met haar tanden hoor.’ Daar was wel wat mee, maar goed. Uiteindelijk heb ik de medicijnen ingenomen en zijn mijn wonden alleen gedesinfecteerd.”

Staren
“We werden door de scooterverhuurder opgehaald bij het ‘ziekenhuis’ en huurden een kamer bij het bijhorende gastenhuis: dan hadden we tenminste een slaapplek en kon ik even douchen. Wat deed dat een pijn, dat koude water over mijn open wonden. Mijn knieën en linkerhand lagen open, ik miste een stuk wenkbrauw en een stukje tand en ik had wonden bij mijn oog – dat overigens vrij snel blauw werd. We besloten om naar een stadje te gaan om bij de apotheek wat spullen te halen om te ontsmetten en wat eten te regelen. We vonden een leuk restaurantje waar ze mega lekkere pizza’s hadden. Zo fijn.”

Reis doorzetten
“Na het ongeluk heb ik een week rustig aan moeten doen. Na die week ben ik gewoon weer doorgevlogen naar Vietnam om mijn reis af te maken. Ik ben er goed vanaf gekomen: ik had niks gebroken. Ondanks alles heb ik een onvergetelijke reis gehad.”

Heb jij ook ooit iets vervelends tijdens je vakantie beleefd en wil jij jouw verhaal met ons delen? Beschrijf dan in vierhonderd woorden (het liefst met naam, leeftijd, telefoonnummer en foto’s) jouw vakantieleed. Mail je verhaal naar: rubrieken@lindanieuws.nl.

Volg LINDA.reizen nu ook via Facebook voor een vrolijke dosis reisberichten op je tijdlijn.