En eindelijk heb ik weer energie voor leuke koffie-dates. Ik ben 33, dus om mij heen is een ware baby-boom ontstaan. Veel vriendinnen zijn net bevallen of zwanger. En zo komt het dat je mij bijna elke week met een andere zwangeren in een lunchtentje ziet zitten. Je zou denken dat we een underground groepje zijn, wij zwangere vrouwen, je ziet de bediening ook altijd een beetje schuin kijken: met zijn hoevelen zijn jullie?

Ik geniet van die afspraken. Het is heerlijk om te vergelijken, te herkennen en om uren te kunnen praten over de kleine kwaaltjes, de mooie momenten en deze vreemde tijd. Ik hoor gloednieuwe dingen; één van de vrouwen wil een orgasmic birth ervaren; een bevalling waarbij de man je streelt en zoent en aan je tepels zit, waardoor jijzelf opgewonden raakt en soms zelfs tijdens de persweeën klaar kan komen. Ik ben erdoor gefascineerd, maar ik denk dat ik deze vorm van bevallen er niet doorheen krijg bij mijn mannen. Ik weet ook niet of ik met een partner wel had gekozen voor die manier van bevallen, ik neem toch aan dat ik tijdens de ergste pijn van mijn leven geen zin heb in iemand die aan mijn tepels zit te klooien? Iemand anders vertelt weer over de epi-no; een ballon die je een paar weken voor je uitgerekende datum dagelijks bij jezelf naar binnen brengt en opblaast, zodat je vagina al went aan het oprekken naar 10 centimeter. Dat schijnt goed te zijn tegen uitscheuren … ook hierdoor ben ik gefascineerd, maar ook hiervan denk ik uiteindelijk dat het niet echt iets voor mij is … elke dag met een ballon oefenen en je vagina uitrekken … ik vind één keer echt meer dan genoeg.

Waar ik met alle zwangere vrouwen deze nieuwe onderwerpen aan snidj en ontdek, ga ik met mijn jonge-moeder-vriendinnen veel naar speeltuinen en zandbakken en parken met hun kinderen. Ik krijg alvast een kijkje in de toekomst op die manier. Dat je geen gesprek meer kan voeren zonder de onderbrekingen “Waar ga je heen? Nee, niet die kant op, nee, niet dat zand opeten, nee, dat hondje vindt dat niet leuk, nee, dat is een vijver, geen zwembad, nee, nee, geef die aardige mevrouw haar tas eens terug.” Dat je er altijd een beetje moe uit blijft zien dat eerste jaar. Dat je zegt: “Ik hou heel veel van mijn kind, hoor, maar…” en dan uitlegt dat je zo moe bent, en snakt naar een avondje bankhangen, daarna acht uur slapen en dan een rustig ontbijt met een krantje.
Maar ik zie ook de trieste blik van diezelfde moeders als ze mij een zak kleertjes komen brengen die hun kindje niet meer past, het verdriet dat hun kleine zo snel opgroeit. En de trots op de gezichten als hun kindje zichzelf optrekt aan de salontafel. En de oprechte liefde en troost die ze kunnen geven als datzelfde kindje vervolgens valt tegen de zijkant van diezelfde salontafel.

Ik hoor daar bijna bij. Bij de geheime club van de moeders. Die klagen en vermoeid ogen, maar tegelijkertijd nooit meer zouden willen dat hun kindje er niet zou zijn, en me vertellen dat het een liefde is die onbeschrijflijk is.
Ik drink een kopje thee met mijn zwangeren-clubje en wij hebben nog geen idee. Van de pijn die de bevalling ons gaat geven, van de liefde die we voor ons kindje gaan voelen, van de vermoeidheid die ons om de oren gaat slaan.
Maar ik heb er zin in. God, wat heb ik er zin in. Ik ben er weer. En ik gun iedereen met een kindje in haar buik dezelfde voorpret. Dat je dansend en springend door het leven gaat … of waggelend en lachend, in mijn geval. Op naar de laatste loodjes.

Wordt vervolgd.

Nina is 33, wil al jaren moeder worden, maar ze heeft geen partner. Ze besluit het anders te proberen. Zonder vriend, maar met twee mannen. Hier lees je elke week haar ervaringen.