Hoewel Ginny (26) en haar artsen lang dachten dat het vele overgeven tijdens haar zwangerschap ‘erbij hoorde’, bleek ze last te hebben van hypermesis gravidarum: extreme misselijkheid.
Voor elke fase heeft Ginny, stewardess, vijf sterren te verdelen: 1 ster staat voor de ultieme nachtmerrie, 5 voor het perfecte sprookje.
Lees ook
Lydia beviel in Turkije: ‘Mijn man mocht – en wilde – niet bij de geboorte zijn’
“Mijn toenmalige man Benjamin en ik hadden op ons 23ste een huis gekocht en waren helemaal klaar voor een kindje. Het was meteen raak: na een week deed ik een positieve test en daar waren we superblij mee.”
“Ik was vijf weken zwanger toen ik me begin december 2015 ineens beroerd voelde. Misselijkheid trok vanuit mijn benen naar boven en ik kreeg kippenvel over mijn hele lichaam. De misselijkheid – een soort wagenziek-gevoel – bleef: ik at een maand lang vrijwel niks en gaf ongeveer twintig keer per dag over. De verloskundige zei dat het erbij hoorde en daar legde ik me toen nog bij neer. Sommigen hadden twijfels bij mijn ‘vroege’ zwangerschap en het voelde alsof ik ze gelijk gaf als ik zeurde. Ik bleef daarom ook doorwerken.”
“Op nieuwjaarsdag at ik een cherrytomaatje – het eerste wat ik in zeven dagen at. Het kwam er meteen weer uit en daarna ging het mis. Ik werd door collega’s op de grond gevonden. Benjamin bracht me naar het ziekenhuis waar een echo – mijn eerste – werd gedaan. Het voelde alsof ik stervende was, maar met de baby was gelukkig alles goed. Het gaf me echt een boost om haar te zien.”
“Ik werd aan een infuus met vocht gelegd en voelde me meteen beter – alsof ik herladen werd. Ook kreeg ik medicatie tegen het overgeven. Deze onderdrukten het braken wel, maar ik voelde het nog steeds opkomen. Dat was eigenlijk nog minder fijn, dus stopte ik hier weer mee. Na iets meer dan een week leek het beter te gaan en mocht ik naar huis. Toen kwam de periode dat ik zo’n 125 keer per dag overgaf.”
“Ik heb twee maanden lang letterlijk alleen maar op bed gelegen en naar het plafond gekeken. Meer kon ik niet. Ik kon niet meer tegen normale luchtjes – zoals van onze bank, at niks en gaf elke vijf minuten over. Af en toe een druppeltje water op mijn tong, meer kreeg ik niet binnen. Het voelde alsof ik doodging en ik had een groot schuldgevoel naar de baby.”
“Het was mentaal heel zwaar. Voor mij, maar ook voor Benjamin. Hij heeft me er echt doorheen gesleept. Aan het eind van deze periode las ik een artikel over hypermesis gravidarum (HG): extreme misselijkheid. Toen viel alles op z’n plek. Het was zo fijn om te weten dat ik me niet aanstelde. We probeerden ondertussen van alles. Geen idee waardoor, maar op een gegeven moment ging het wat beter. De laatste 4,5 maand heb ik keihard genoten van de zwangerschap. Ik gaf nog zo’n vijf keer per dag over, maar kon gewoon weer eten en was zo dankbaar voor het leven.”
“De baby was een sterrenkijker en ik had een smal bekken waardoor de bevalling moeilijk ging. Haar hartslag daalde, er kwamen steeds meer mensen in de kamer en ik zag de angst in hun ogen. Het maakte me niet uit wat ze zouden doen – al haalden ze de hele onderkant eraf – als de baby maar zo snel mogelijk geboren werd.”
“Op 15 augustus 2016, na precies veertig weken zwangerschap, is onze dochter Julisa met behulp van een vacuümpomp geboren. Vanaf het moment dat de placenta eruit was, stopte de misselijkheid. Blij was ik echter niet, want ik maakte me ontzettend zorgen.”
“Gelukkig bleek na de testjes alles goed. We bleven nog vier dagen. Er was door een babyboom te weinig personeel, waardoor ik in het ziekenhuis heel weinig naar Julisa toe kon. In volle euforie gingen we naar huis, maar toen begon Julisa met huilen.”
“Door de babyboom was er ook geen kraamverzorger beschikbaar en moesten we het zelf maar uitzoeken. We hadden geen idee waarom Julisa zo huilde en wat we eraan moesten doen. We gingen via de huisarts naar de kinderarts en toen die zei “het zal wel een dramaqueen zijn”, knapte er iets in me. Ik schreeuwde dat er hulp moest komen. Toen pas kwamen er onderzoeken. Ik werd gek van de hele situatie en was doodmoe.”
“Er kwam niets uit de onderzoeken, maar we probeerden van alles. Uiteindelijk heeft een osteopaat goed geholpen. Na drie maanden zagen we Julisa eindelijk een keer lachen. Nu gaat het gelukkig goed met haar. Ik had na al het gedoe niet durven dromen dat ik zo’n gezond en leuk kindje zou hebben. Als ze huilt, sla ik wel nog steeds helemaal dicht.”
“Toen het eindelijk rustiger werd, moesten Benjamin en ik alles verwerken en ging het niet meer goed tussen ons. We hebben het geprobeerd, maar besloten uit elkaar te gaan. Ook deze periode was weer een hel, maar het is beter zo.”
“Om alles te verwerken heb ik EMDR-therapie gehad. Dit heeft heel goed geholpen. Nu ben ik van het HG-trauma af en wil ik met mijn nieuwe vriend heel graag proberen om onze kinderwens samen in vervulling te laten gaan. De kans dat ik dan HG krijg is even groot als bij andere vrouwen en ik gun mezelf een fijne zwangerschapservaring.”
“Dat doktoren me niet serieus namen, vind ik misschien nog wel het moeilijkst. Mijn artsen hebben aangegeven dat ze destijds HG helemaal niet kenden en er nu beter op letten. Contact met lotgenoten via een forum en een Facebookgroep heeft mij destijds goed geholpen. Ik wil andere vrouwen met deze klachten dan ook meegeven dat je niet de enige bent, ook al voelt het vaak eenzaam.”
Lees ook
Marieke (35) had een kinderwens, maar ook extreme angst om over te geven
Er worden in Nederland per dag gemiddeld 478 kinderen geboren en dat gaat elke keer weer anders. Was jouw bevalling speciaal of juist precies als in de boekjes? We willen het allemaal weten. Mail in het kort (ongeveer 350 woorden) jouw bevallingsverhaal (met naam, leeftijd, telefoonnummer en foto’s) naar: nieuws@lindanieuws.nl.
