Fotoshoot

02.09.2014 | 15:01 UUR | Lieve Op den Buysch

De laatste loodjes wegen bij Nina en de jongens het lichtst. De laatste fase van de zwangerschap is aangebroken en het is zowaar een feest.

Ik ben ruim 32 weken zwanger en tonnetje rond. Mensen complimenteren mij met mijn buikje, en ik snap dat. Ik ben namelijk door het vele overgeven de eerste maanden helemaal niet veel aangekomen. Maar mijn kind heeft daar totaal geen last van gehad, want mijn buik is juist wel erg veel gegroeid en zo heb ik, zoals velen zeggen, de zogenaamde ‘jongetjesbuik’ gekregen; een naar voren staande harde bol. Ik vind mezelf prachtig, en loop rond in de meest opvallende buikbanden, en in de strakste kleren die ik maar kan vinden. Niemand zal het ontgaan dat ik zwanger ben.

Mijn grote droom is dan ook om een zwangerschaps-fotoshoot te doen. Ik heb kwijlend de afgelopen jaren gekeken naar alle zwangere vrouwen op Facebook die de ene mooie foto van hun bolle buik na de ander plaatsten. Trotse blikken, mooi licht, gave buik en blakend van zelfvertrouwen. Ik heb dat ook altijd gewild, maar omdat ik er afgelopen maanden vrijwel altijd uitzag als een uitgewrongen vaatdoek, heb ik de fotoshoot nog niet weten te realiseren.
Gelukkig voel ik me nu beter, heb ik een mooie dikke toeter, en kan ik regelen dat een goede vriendin van mij foto’s maakt. Ik probeer meteen de jongens te charteren, maar helaas zijn die deze weken nog iets te druk met werken om een dag daarvoor vrij te roosteren … daarbij zie ik in hun ogen een vreemde blik als ik het voorstel. Misschien komt het omdat ik het vraag met een enthousiasme waardoor het lijkt alsof ik ze een vakantie aanbied, en zij dat echt niet snappen. Ik heb een foto-fetish, die zij nogal raar vinden. Ik maak van alles foto’s. Van alles. Zij hebben vaak met hun ogen gerold van irritatie als ik weer een selfie van ons wilde maken op het zoveelste “dit-moeten-we-vastleggen-jongens!”-moment. Ik wil zelfs foto’s van mijzelf kotsend over een WC gebogen…”want-ook-dat-moeten-we-vastleggen-jongens!” Er is maar een uitzondering; van de bevalling wil ik geen foto’s … ik hoef echt geen herinnering aan het moment waarop het hoofdje eruit komt, of van mezelf in een dierlijke schreeuw … laat dat lekker een herinnering blijven. Maar daarna mag van mij de hele Nederlandse roddelpers uitrukken om foto’s te komen maken. Die eerste momenten met onze eerstgeborene wil ik veelvoudig vereeuwigd hebben. Ook hier vinden de jongens mij een vreemde vogel. Maar mij maakt dat niet uit. Ik willet ik willet ik willet.

Dus ik maak een afspraak om een middagje zwangerschapsfoto’s te maken met mijn vriendin, en laat deze fetisj aan de jongens voorbij gaan. We trekken ons een middag terug in mijn huisje met stapels leuke kleding en een witte achterwand. We gaan ervoor.

Ik zit op mijn bed met alleen een onderbroekje aan, omdat ik het zo mooi vind om ook mijn enorme borsten vastgelegd te hebben op een mooie manier. Ik staar dromerig in de camera, als trotse zwangere. Vervolgens doen we een Demi Mooretje; volledig naakt, van de zijkant, maar met mijn ene been zo gebogen dat je niets intiems ziet, en een hand op mijn borst. Ik kijk schuin over mijn schouder en ik voel me net zo prachtig als Demi Moore … misschien wel mooier. Tot slot doen we ook een Katja Schuurmannetje; met een hemdje aan waarvan ik de onderkant tussen mijn tanden klem, waardoor mijn buik ontbloot wordt en de onderkant van mijn borsten ook, ondertussen knipoog ik in de camera. Het kost me geen enkele moeite. Een sexy zwangere vrouw, zo voel ik me.
Na een paar uur in meerdere poses in meerdere outfits, of soms geen outfit, zijn we klaar. En heel erg blij en trots. Mijn vriendin belooft me die avond nog alle foto’s op te sturen. Ik kan niet wachten!

Die avond open ik de bestanden die mij doorgemaild zijn. Ik klik ze met veel verwachting open, en… ik ben nog nooit zo teleurgesteld geweest. Wel verdorie. Ik dacht dat ik eruit zag zoals Demi en Katja, een sexy, zwangere vrouw met een huid van fluweel, mooie rondingen en een stralende teint. Maar daarvoor in de plaats zie ik … mezelf. Ik zie mezelf in zwangere staat. De foto waarop ik op mijn bed zit is geen prachtige beeld van een zwangere vrouw op een wit dekbed met een prachtig lijf … het is Nina die op haar dekbedovertrek van 5 jaar oud zit, in een onhandige houding met inderdaad enorme borsten, maar waar een tepel recht overeind staat en de ander wat treurig naar beneden kijkt. Daar hebben we in deze houding even niet op gelet. De Demi-foto is ook niet fluweelzacht en imponerend, het is een foto van een naakte vrouw met heel veel oppervlakte huid. Je kan mijn bh-band-afdruk nog zien op mijn rug en er zijn toch wel wat meer kilo’s bijgekomen dan ik zelf in de spiegel zie. En de Katja-foto, is meer een ‘zeekoe die een truitje uit haar mond heeft hangen’-foto.

Het is de grootste reality-check ooit. En als ik dit teleurgesteld aan Rick en René vertel, zeggen zij: “Ja, maar, Nina, wat denk je dat er met de foto’s van Katja en Demi gebeurt? Daar wordt toch een heel photoshop-programma op losgelaten?”
Aaah, juist! Dus ik ga aan de slag. Zwart-wit filtertje eroverheen, helderheid vervagen, randen wazig maken, overbelichting eroverheen zodat alles wat meer effen lijkt, oneffenheden wegwerken, het duurt net zo lang als de hele shot zelf, maar het resultaat is prachtig. Net zo mooi als Demi en Katja’s foto’s.

Ik laat de prachtig bewerkte foto’s aan mijn ouders zien. En zij reageren hartverwarmend met: “Mooie foto’s. Wie is dat?”

Nina is 33, wil al jaren moeder worden, maar ze heeft geen partner. Ze besluit het anders te proberen. Zonder vriend, maar met twee mannen. Hier lees je elke week haar ervaringen.