Turbulentie en krijsende kinderen
Linda: “Om 7.00 uur ’s ochtends zijn we vertrokken richting Miami. De vlucht verliep redelijk voorspoedig, afgezien van drie uur durende turbulentie, gillende kinderen en een bijna-crash bij het landen, waardoor we op zo’n twintig meter vanaf de grond in plaats van omlaag ineens weer zo hard mogelijk omhoog moesten – nog niet echt de ontspanning die we zochten.”

 

Meneer agent
“Eenmaal bij de douane begon de echte ellende. De ESTA (ESTA is het elektronisch systeem voor reistoestemming naar de VS via het Internet- red) van Inge was een halfjaar geleden goed aangevraagd, maar is op onverklaarbare wijze in oktober beëindigd. Zij kon gelukkig met geprinte papieren en paspoort aantonen dat alles goed was. De douanebeambte vond het prima, maar toch moest Inge voor een korte controle nog even naar de politie. We werden naar een wachtkamer geloodst die vol zat met mensen die je op straat liever niet tegenkomt… We werden door iedereen aangestaard en het was doodstil. Wij pakten onze telefoon erbij (lang leve de wifi op luchthavens) maar werden direct op de vingers getikt door meneer agent; geen telefoons hier! Het wachten duurde en duurde, en de minuten werden uren. Om 0.30 uur lokale tijd waren we eindelijk klaar en mochten we gaan. Eindelijk naar het hotel! We waren inmiddels ruim 24 uur wakker en hadden nog geen fatsoenlijk eten gehad…”

Hels ritje
‘Onze taxichauffeur was niet erg vriendelijk, reed als een maniak en wilde, voor vijf minuten rijden, 40 dollar in rekening brengen. Eh… No way, José! Na een flinke discussie heeft een vriendelijke hotelmedewerker ons geholpen en hebben we de reguliere ritprijs van 17 dollar betaald. Tranen met tuiten van pure frustratie en vermoeidheid, maar eind goed, al goed!”

Alarm
“Na al deze ellende zijn we snel gaan slapen, het was inmiddels 1.30 uur. We vielen als een blok in slaap, tot om 3.00 uur een keiharde piep ging – zonder twijfel het hardste geluid dat we ooit in ons leven hebben gehoord. Wij, met onze slaapdronken hoofden, schrokken ons kapot en dachten dat de wekker ging; maar we kregen hem niet uit. Op het moment dat ik hulp wilde halen zag ik mensen over de gang rennen. Het alarm was geen wekker, er was brand! Wij pakten snel een trui en zijn naar beneden gerend. En ja hoor: in de haast viel ik van de stenen trap.”

Heerlijke vakantie
“Wonder boven wonder ben ik er vanaf gekomen met slechts een flinke portie spierpijn. De brand bleek al snel loos alarm en ein-de-lijk konden we rustig verder slapen. Hoewel, echt rustig was het niet meer… Gelukkig was de rest van de vakantie heerlijk!”

OPROEP
Heb jij ook ooit iets vervelends tijdens je vakantie beleefd en wil jij jouw verhaal met ons delen? Beschrijf dan in vierhonderd woorden (het liefst met naam, leeftijd, telefoonnummer en foto’s) jouw vakantieleed. Mail je verhaal naar nieuws@lindanieuws.nl.