Eerbetoon aan Cornelis (1952-2008): 'Gevoelsmatig verloor ik mijn vader twee keer'

21.06.2017 | 20:00 UUR | Robin Nanninga

In onze serie ‘Monumentje’ brengen lezers een ode aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag: Cornelis, vader van Vera (33), die 55 jaar werd.

Geschreven door Vera Rog, ter nagedachtenis aan haar vader Cornelis Rog (19-10-1952 – 21-06-2008).

Hartstilstand
In 2008 overleed mijn vader. Ik was toen 24. Drie jaar eerder kreeg hij een hartstilstand. Hij overleefde, maar met hersenschade. Hij kon niet meer thuiswonen. Na een lange tijd was hij soms weekenden thuis. Soms stond hij midden in de nacht op mijn deur te bonzen omdat hij dacht dat hij in het leger zat. Hij herkende mijn vriend niet of werd boos als ik hem niet naar zijn werk wilde brengen.

Hij was er , maar ook niet
Zijn kortetermijngeheugen was volledig weg. De lange termijn was er wel, maar hij haalde veel door elkaar. Hij was er nog, maar ook niet. Het was een hele zware tijd. Toch waren we blij dat we hem nog hadden. En gelukkig waren er ook momenten dat hij helder was en die waren voor ons zo belangrijk.

Onderstaande foto werd gemaakt in 2005, voordat Cornelis ziek werd.

Cornelis

Opa Cornelis
De klap van opnieuw een hartstilstand in 2008 kwam hard aan. Nu waren we hem echt kwijt. Gevoelsmatig verloor ik mijn vader twee keer. Ik ben door een hel gegaan. Wát een impact heeft het op je leven als je een ouder verliest. Ik heb het inmiddels een plek kunnen geven. Ons oudste zoontje is vernoemd naar opa (Quinten Cornelis) en ik zie in mijn beide kinderen veel dingen van hem terug. Het gemis blijft en het verdriet verdwijnt nooit.

Hardloper
Mijn vader was een hardloper. Een sporter in hart en nieren. Als klein meisje stond ik met mijn moeder en zus langs de lijn als hij jaarlijks de halve marathon (CPC Den Haag) liep. In 2016 liep ik samen met mijn zus de tien kilometer. We deden dat voor hem. Dit jaar wilde ik gewoon die halve marathon lopen, voor mezelf maar ook voor hem.

Zonnestralen
Ik heb het geflikt. Dit keer stonden mijn kinderen langs de lijn om me aan te moedigen. Hij is geen moment uit mijn gedachte geweest. Ik weet dat hij er was. Ik voelde het aan de kracht die ik had en aan de zonnestralen. Mijn medaille is voor hem. Voor altijd in ons hart.

Wil jij ook een monumentje schrijven? De herinnering levend houden aan je overleden geliefde, vriend of familielid? Mail dan jouw ode en een mooie foto naar rubrieken@lindanieuws.nl ovv Monumentje. Graag onder de 350 woorden blijven.