Nina is na twee dagen hoge koorts en een dag van voorweeën, nu echt klaar om te bevallen. Maar denkt haar zoontje daar ook zo over?
Ik ben 39 weken en vijf dagen zwanger en het is zes uur ’s ochtends. In Groningen wordt de vader van Rick wakker en denkt “Nina is begonnen”.
Dat zal ik later pas te horen krijgen. Want zelf lig ik stil in mijn bed, te wachten op de volgende kramp. En die komt. Standaard na vijftien minuten komt er een kramp die lijkt op menstruatiepijn. Ik vind het erg meevallen en kan me bijna niet voorstellen dat dit een wee is. Ik vind van mezelf dat ik een extreem lage pijngrens heb, en dit vind ik bijna een gezellige pijn. Ik bel mijn moeder om acht uur: “ik denk dat het begonnen is, maar het doet helemaal geen pijn, hoor”. Ze besluit toch mijn kant op te komen. Het is een van de heetste dagen van het jaar, en ik lig in mijn bed filmpjes te kijken, ik durf me bijna niet te bewegen omdat ik bang ben dat ik deze weetjes afschrik, zo lief vind ik ze. Ik heb de jongens laten slapen maar krijg om negen uur een berichtje van Rick: “Ik durf het bijna niet te vragen, maar kan het niet laten. Voel je al iets?” Ik bel ze op en zeg ze dat ik inderdaad iets voel, maar dat ze vooral lekker hun eigen ding moeten doen vandaag, ik wil pas dat ze komen als het zeker is dat het doorzet, uit angst dat we elkaar maar aan zitten te staren in de hitte de hele dag.
Als mijn moeder komt hebben we het heel gezellig, ze maakt een ontbijtje voor me, ik ga even douchen, mijn zus (die jarig is die dag) komt langs voor haar cadeautje en we kletsen. Om het kwartier zeg ik “Ssssht” en moet ik een kramp wegpuffen, maar dat gaat goed en ik vind het een top-ochtend.
Maar rond het middaguur zijn de weeën geen ‘weetjes’ meer, en begint de gezelligheid erg vaak doorbroken te worden door fikse pijnscheuten. Hoei, dit is geen grapje meer, ik besluit de jongens te bellen. Die komen en we vinden met z’n drietjes een heerlijke modus om met de weeën om te gaan. Ze duren namelijk elke keer anderhalve minuut, en zij timen de wee vanaf het begin. Na een minuut zeggen ze “één minuut” en weet ik dat ik over de helft ben en kan ik de pijn beter aan, “bijna klaar” zeggen ze als het 1 minuut 25 is, en dat zijn elke keer de heerlijkste woorden die ik in tijden heb gehoord. Inmiddels joel ik de hele boel bij elkaar. De jongens moeten af en toe lachen om mijn geluiden, en ook ik heb mijn humor nog, en voel dat ik de weeën nog de baas ben. We bellen de verloskundige en wonder boven wonder heeft Ömer, onze vaste verloskundige, dienst. Het is ramadan, hij heeft de hele dag niets gegeten als hij bij ons aankomt. “Kun je me dan straks wel netjes hechten, met die lege maag?” vraag ik hem. Hij glimlacht om mijn grap, gaat op de grond zitten naast mijn bed en is de rust zelve. Als hij vraagt of hij me mag toucheren om te kijken hoe ver mijn ontsluiting is, zeg ik dat ik dat liever niet heb. Ik ben zo lekker bezig, en ben bang ontmoedigd te raken als ik nog maar drie centimeter ben ontsloten. Dat is ok, en we gaan verder met waar we mee bezig zijn. Inmiddels is het joelen schreeuwen geworden, en dat doe ik in een kussen omdat de ramen open staan. Ik ben me klaarblijkelijk nog bewust van de omgeving, zelfs als ik een scheetje laat, verexcuseer ik me.
