Start van het avontuur
“Het had een zevendaagse wandeltocht dwars door de hooggebergten van Nepal moeten worden met uitzicht op de hoogste pieken van onze aarde. Helaas eindigde dit avontuur voor mij in een gevalletje Expeditie Robinson. Maar dan in de bergen.”

Voorbereiding
“Ik begon in Khadbari, op een hoogte van ongeveer een kilometer boven zeeniveau. Ik was erop voorbereid met wat kampeerspullen, kaarten van de omgeving en voedsel. Na een nacht in een hotel verliet ik het stadje in de vroege ochtend en werd ik uitgezwaaid door een heus afscheidscomité. Er komen hier niet zo veel westerse toeristen, dus de locals lopen met alle liefde een stukje met je mee. Die middag bereikte ik een ander dorpje, waar ik opnieuw met open armen werd ontvangen door een familie. Met wat basis-Nepalees maakte ik duidelijk dat ik een nachtje wilde blijven slapen. Geen probleem, zo bleek, want voor ik ja en amen kon zeggen had ik al een kop typische Nepalese thee in mijn handen en werd het avondeten bereid.”

Water
“De dagen erna verliepen ongeveer hetzelfde. Ik wandelde door de bergen, kwam langs de meest afgelegen dorpjes waar amper toeristen komen en probeerde contact te leggen met de lokale bevolking. Op de vierde dag verliet ik het laatste dorpje op de route en klom ik langzaamaan naar een hoogte van drie kilometer boven zeeniveau, met het allerbelangrijkste wat je bij je kunt hebben tijdens zo’n wandeling: flessen water.”

Van het pad
“De dagen ervoor kwam ik water in overvloed tegen: allemaal smeltwater van de Himalaya. Maar door de grote klim kwam ik uit op de bergkam waar geen water meer te vinden was, alleen wat sneeuw. Na een paar uur gewandeld te hebben zonder iemand tegen te komen, met alleen maar uitzicht op nog hogere bergen en geen water, besloot ik van het gebaande pad af te wijken. Ik kon namelijk een grote rivier horen, maar niet zien omdat ik me boven de wolken bevond.”

Berenpoep
“Het was een zeer steile afdaling door een dicht bos en over een drooggevallen waterval. Plots verloor ik mijn evenwicht. Ik viel tijdens de afdaling plat op mijn gezicht, waardoor ik met één oog niet meer scherp kon zien. Het werd al donker en het zag er niet naar uit dat ik nog ergens zou komen. Ik besloot daarom onder een rots te overnachten, waar ik nog even wat berenpoep van afpoetste voordat het donker werd.”

De redding
“Na een ijskoude nacht werd ik met een blauw oog wakker en daalde ik verder af, nog altijd zonder water. Geluk bij een ongeluk dat afdalen een stuk makkelijker is dan een klim. Later die middag bereikte ik eindelijk een rivier en kon ik weer water drinken. Beetje jammer wel dat ik nog steeds in het midden van de dichte jungle zat, in de bergen van Nepal. Gelukkig zag ik even later een boer met zijn koeien. Bij hem kon ik de volgende nacht doorbrengen. En op de zesde dag kwam ik dan eindelijk, na tien uur gewandeld te hebben, aan in Chainpur. Daar kon ik de volgende dag een bus terug pakken naar Kathmandu. Eind goed, al goed.”

Les
“Wat ik heb geleerd van dit avontuur? Dat je nooit van het gebaande pad moet afwijken als je een meerdaagse wandeltocht gaat maken door de natuur.”

Lees ook
Het duurde even voordat de vakantie van Inge en Linda écht kon beginnen

Oproep
Heb jij ook ooit iets vervelends tijdens je vakantie beleefd en wil jij jouw verhaal met ons delen? Beschrijf dan in vierhonderd woorden (het liefst met naam, leeftijd, telefoonnummer en foto’s) jouw vakantieleed. Mail je verhaal naar nieuws@lindanieuws.nl.